Μες στις γενεές της ανομίας
Η Ύβρις η παλαιά το συνηθίζει να γεννά
Την νέα Ύβριν. Αργά ή νωρίς
την πεπρωμένη μέρα θα γεννηθεί.
Αισχύλος , Αγαμέμνων.
Η υπαρξιακή κατάσταση της σημερινής Ελλάδας δεν μπορεί παρά να σηματοδοτείται από μια διαρκή επιστροφή στο παρελθόν.
Η συνεχής αναψηλάφηση γεγονότων του πρόσφατου , αλλά και του απώτερου , παρελθόντος, αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ , προκειμένου να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη σημερινή κατάσταση. Δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, μια αλληλουχία «χυμένου αίματος» η διερεύνηση του οποίου θα αναδείξει τις ευθύνες όλων όσοι συμμετείχαν στη διαμόρφωση της παρούσας κατάστασης. Πρωτίστως το μεγάλο βάρος πέφτει στους ώμους των ταγών της πολιτικής οι οποίοι συμμετείχαν στη διακυβέρνηση αυτής της χώρας. Περί αυτού δεν υπάρχει νομίζω καμία διαφωνία.
Όλοι όσοι κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αρνούνται μόνο την οποιαδήποτε συζήτηση για το παρελθόν, αλλά επιδιώκουν με χίλιους τρόπους , να το διαγράψουν, να το εξαφανίσουν. Το βάρος του είναι ασήκωτο.
Η αποσιώπηση πραγματοποιείται έντεχνα , μέσω της επιλεκτικής αναφοράς σε γεγονότα ή πρόσωπα, τα οποία στο μυαλό τους, θεωρούνται ότι τους προσφέρουν κάποιο όφελος.
Ο τρόπος αυτός να ταξιδεύει κανείς στο παρελθόν είναι βεβαίως ένα είδος λήθης. Η μνήμη είναι μια περιττή πολυτέλεια όταν επιλέγει να μην έχει πρόσβαση στο παρόν.
Το παρελθόν δεν εγκαταλείπει ποτέ το παρόν και αυτά τα δύο δεν μπορούν να διαχωρισθούν. Το παρελθόν παραμένει εντός μας και, κατά συνέπεια, μπορεί πάντα να επανενεργοποιηθεί. Η διεργασία των αντιφάσεων του παρόντος είναι προϋπόθεση για να ξαναζωντανέψει το παρελθόν. Η ανάμνηση μπορεί να έχει σωστική λειτουργία, όμως η διάσωση δεν σημαίνει τροποποίηση εκείνου που έχει συμβεί : σημαίνει, απλούστατα, αλλαγή του παρόντος. Δηλαδή πρόκειται για μια καθαρά πολιτική πράξη.
Το ζήτημα είναι ότι το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που επικράτησε τα τελευταία τουλάχιστον είκοσι χρόνια , προκάλεσε δύο συναρτώμενες μεταξύ τους εξελίξεις: την διάλυση του πόλου της λαϊκής υποκειμενικότητας, γεγονός που επέτρεψε τη σύγκλιση μεγάλου φάσματος απόψεων (πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών) μεταξύ των κομμάτων εξουσίας. Οι συγκεκριμένες εξελίξεις άμβλυναν, εν τοις πράγμασι, και σε μέγιστο βαθμό και την αντιπαράθεσή τους (ανεξαρτήτως αν αυτή ήταν πραγματική ή επικοινωνιακή) σχετικά με τις ευθύνες τους για το «χυμένο αίμα». Σήμερα που όλοι πλέον βρίσκονται στον ίδιο κορβανά της εξουσίας, και αυτή ακόμη η άμβλυνση μετατράπηκε σε «σιγή ασυρμάτου».
Όλη η προσπάθεια τους συνίσταται στην εκστόμιση ρήσεων του τύπου : «Η επανεκκίνηση της οικονομίας άρχισε» , «Εμπρός για τη Νέα Ελλάδα», «Ξεχάστε το παρελθόν , φυγή εμπρός» , Η Νέα Μεταπολίτευση άρχισε», «Όποιος έχει σχέδιο πετυχαίνει …» και άλλα τέτοια χιλιοειπωμένα και ανούσια.
Πιστεύουν ότι η παλαιά ύβρις είναι εύκολο να καλυφθεί κάτω από ψεύτικους διθυράμβους και ασυνάρτητες κλαγγές οδηγούμενη σε λήθη αιώνια, παρέχοντάς τους την αταραξία αυτού που δεν είδε ούτε άκουσε τίποτε διότι απλά ήταν απών.
O tempora! O mores! Αγνοούν ότι η αρχαία ύβρις γεννά την νέα ύβριν. Αυτή που η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να ζει σήμερα με δικές τους ευθύνες. Οι «γενιές της ανομίας», παραπλανημένες από την Άτιδα, αυτή την παράξενη θεότητα που δυστυχώς την έχουμε εκτοπίσει από την κλασική παιδεία μας , συνεχίζουν να βολοδέρνονται ανίκανες να αναγνωρίσουν την σκληρή πραγματικότητα. Η Ελληνική τραγωδία ζητά την αντιφωνία της και μαζί με αυτή και τη λύση της.
