Οι τρεις Δράκοι και η Ελληνική Κυβέρνηση.

Η ελληνική κυβέρνηση είχε δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο
αφήγημα για τις εξελίξεις μέχρι το τέλος του Μνημονίου το 2018, μετά την
ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης και ενόψει της δεύτερης.

Το αφήγημα ήταν απλό και ταυτιζόταν με αυτό που ήταν ενσωματωμένο
στο Μνημόνιο. Τελειώνει η Β’ αξιολόγηση , αρχίζει η εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων
μέτρων για το χρέος , σε μικρό χρονικό διάστημα η ΕΚΤ εντάσσει την χώρα στην
ποσοτική χαλάρωση δημιουργείται κλίμα εμπιστοσύνης στις διεθνείς
χρηματοπιστωτικές αγορές σε συνάφεια και με την αναμενόμενη μεγέθυνση του ΑΕΠ.
Όλα τα παραπάνω γεγονότα ανοίγουν το δρόμο για δοκιμαστική και καλά
προετοιμασμένη έξοδο στις διεθνείς αγορές ομολόγων κάτι που θα δώσει στην
ελληνική οικονομία τη δυνατότητα να «βγει» κανονικά στις αγορές για
αναχρηματοδότηση των αναγκών της μετά τη λήξη του μνημονιακού προγράμματος.

Το αφήγημα όμως, πολύ ωραίο για να είναι αληθινό, είχε και «δράκους»
οι οποίοι χρειάζονταν να αντιμετωπισθούν.

 Ο πρώτος «δράκος»
αφορούσε στην αντιμετώπιση της κοινωνικής δυσαρέσκειας που προκαλούσαν τα μέτρα
του μνημονιακού προγράμματος όπως αυτή εκφράζονταν  στις 
αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις της περιόδου. Μάλιστα η δυσαρέσκεια θα
αυξηθεί με τον ερχομό του 2017 και την εφαρμογή των εκτελεστικών αποφάσεων για
σειρά από ήδη ψηφισμένα μέτρα. 

Ο δεύτερος «δράκος» 
κρυβόταν  στις απαιτήσεις του ΔΝΤ
για συγκεκριμένα ζητήματα ,που μερικά αφορούσαν σε εμμονές ιδεολογικού
χαρακτήρα (αγορά εργασίας) και αλλά σε επιπλέον μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα
που απέρρεαν στην ουσία επίσης από ιδεολογική 
σκοπιά (τρόπος λειτουργίας του ασφαλιστικού συστήματος αλλά και σταθερά
μόνιμα δημοσιονομικά  μέτρα τα οποία θα
εντάσσονταν σε ένα πλαίσιο καθορισμένων κριτηρίων για την  άσκηση διακριτής οικονομικής πολιτικής). Παράλληλα
η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα αποτελούσε μνημονιακό όρο (κύριος
υποστηριχτής η Γερμανία), γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα.

Η αμφίπλευρη πίεση δυσκόλευε αφάνταστα την Κυβέρνηση στο να
ακολουθήσει το «στρατηγικό» αφήγημα της, με αποτέλεσμα να στραφεί στην αναζήτηση
 «τακτικών κινήσεων» στις οποίες είναι
συνηθισμένη, προκειμένου να αποσυμπιέσει την κατάσταση. Μάλιστα οι τακτικές κινήσεις
είναι όλες προσανατολισμένες στο εγχώριο μέτωπο μιας και στο αντίστοιχο εξωτερικό
τα πράγματα είναι δύσκολα και επιφέρουν άμεσα αντιδράσεις που προκαλούν «πόνο».

Πράγματι η τακτική κίνηση βρέθηκε στο να χορηγηθεί το
«εφάπαξ» βοήθημα στους χαμηλοσυνταξιούχους ύψους 617 εκατομμυρίων ευρώ,
προκειμένου να αντιμετωπισθεί (;) ο πρώτος δράκος. Θα δούμε την επίδραση αυτού
του μέτρου στις προσεχείς δημοσκοπήσεις. Πάντως το σίγουρο είναι ότι το βοήθημα
προς τους συνταξιούχους θα συμβάλλει θετικά στη μεγέθυνση της οικονομίας.

Η κίνηση αυτή προκάλεσε όμως την αφύπνιση ενός άλλου δράκου
: του Σόϊμπλε. Δράκου της Δύσης ,ο οποίος σύμφωνα με τον Μπόρχες είναι κακός
και μοχθηρός και από το στόμα του βγαίνουν πυκνές φλόγες κατακαίοντας τα πάντα
γύρω του.  

Μετά την αφύπνιση του Δράκου Σόϊμπλε η ελληνική κυβέρνηση
βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιθανότητα υπονόμευσης του ίδιου του «δικού» της
αφηγήματος. Άμεση συνέπεια υπήρξε το πάγωμα των μέτρων για το βραχυπρόθεσμο
χρέος και η έμμεση αλλά σαφής αποδοχή της Ελληνικής κυβέρνησης (επιστολή
Τσακαλώτου) ότι ενήργησε μονομερώς και ότι δεν πρόκειται να το επαναλάβει. Η
ήττα σε επίπεδο συμβολικό αλλά και διαπραγματευτικής  ισχύος είναι καθαρή.  

Τώρα, φαίνεται ότι η επιστολή Τσακαλώτου  επαναδρομολογεί σε προσεχές Eurogroup (μάλλον
τον Ιανουάριο) τα ήδη αποφασισμένα μέτρα για το χρέος. Τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω
,αφορούν ελάχιστα και με προϋποθέσεις τη βελτίωση της σημερινής κατάστασης του
ελληνικού δημοσίου χρέους.

 Όμως παραμένουν τα
προβλήματα που σχετίζονται με τον δεύτερο  Δράκο επιβαρυμένα με όλα όσα έχουν
μεσολαβήσει. Παρά τις διαφωνίες του Σόϊμπλε με το ΔΝΤ, οι συγκεκριμένες απαιτήσεις
φαίνεται να αποτελούν και επιδιώξεις του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών.

Αν εξελιχθούν τα γεγονότα όπως τα περιγράψαμε , έχω την
εντύπωση ότι  η Ελληνική κυβέρνηση, θα
πρέπει να καταβάλει και συγκεκριμένο τίμημα (υλικό αυτή τη φορά) αναφορικά με
τις απαιτήσεις του ΔΝΤ.

Πιθανότατα , επομένως, και με βάση το διαμορφωθέν κλίμα,
αλλά και τη βούληση του πρωθυπουργού να κλείσει η Β’ αξιολόγηση ,η Ελληνική
πρόκειται να προβεί σε παραχωρήσεις στις απαιτήσεις του δευτέρου Δράκου – ΔΝΤ.
Το μέγεθος των παραχωρήσεων δεν μπορεί να προβλεφθεί. Πάντως υποψιάζομαι ότι θα
είναι μεγαλύτερο από αυτό που σχεδίαζε η Ελληνική κυβέρνηση πριν προβεί στο
συγκεκριμένο βοήθημα προς τους συνταξιούχους.