Σήμερα υπάρχει ακόμη η στίλβουσα επίστρωση
Που συγκρατεί τις υποτιθέμενες υποσχέσεις
Σε μια επιφάνεια….
John Ashbery
Υποστηρίζεται ότι η δημιουργία των νέων κομμάτων που ανακοινώθηκαν πρόσφατα θα προκαλέσουν αναταράξεις στο υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό δημιουργώντας θετικές προσδοκίες για το μέλλον της χώρας. Υποστηρίζονται τα παραπάνω προφανώς από τους ίδιους τους πρωτεργάτες των εγχειρημάτων και από τα ΜΜΕ που για διάφορους λόγους τα υποστηρίζουν.
Αυτή η εικόνα που επιχειρείται να ενσταλαχτεί στα μυαλά των πολιτών ως νέα και καταλυτική παρουσία ανατροπής του υφιστάμενου δυσώδους πολιτικού σκηνικού φοβούμαι ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από το επιφαινόμενο αυτού καθαυτού του πολιτικού σκηνικού που θέλει να ανατρέψει. Είναι μέρος του ίδιου προβλήματος. Εξάλλου κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων πόσα νέα κόμματα δεν δημιουργήθηκαν. Ας μην τα αναφέρω, είναι γνωστά. Όλα ιδρύθηκαν για να ανατρέψουν το σάπιο καθεστώς…Τα αποτελέσματα …είναι γνωστά.
Ας συλλογιστούμε απλά τα εξής: συνδυάζοντας ιστορικά και πολιτικά γεγονότα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ένας νέος κομματικός σχηματισμός έρχεται στο προσκήνιο ως μια ανάγκη κοινωνική και εθνική να για να δείξει ένα νέο ιστορικό ορίζοντα. Οι κοινωνικές διεργασίες είναι τόσο έντονα υποστηρικτικές στην ανάγκη έλευσή του που διακρίνονται χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Σε ολόκληρη την ιστορία του νέου ελληνικού κράτους τα ελληνικά πολιτικά κινήματα αποκτούσαν δυναμική όταν κατόρθωναν να συνδέσουν τις καθημερινές εμπειρίες με μια ευρύτερη ιστορική κατεύθυνση. Να συνδυάσουν την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων με την ένταξή τους σε ένα μακροχρόνιο εθνικό και κοινωνικό στόχο.
Το βενιζελικό πολιτικό κίνημα και το φιλελεύθερο κόμμα είχαν εθνικό όραμα την γεωγραφική επέκταση και ολοκλήρωση της χώρας σε απόλυτο συνδυασμό με τον εκσυγχρονισμό της στη βάση ενός πλαισίου κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο καραμανλισμός συνέδεσε την επιτυχημένη παρουσία του μετά τη περίοδο της δικτατορίας με την στερέωση της δημοκρατίας και τον εθνικό στόχο ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο παπανδρεϊσμός του Ανδρέα αντίστοιχα, συνέδεσε την παρουσία του την επίλυση βασικότατων κοινωνικών και θεσμικών προβλημάτων με ένα νέο πατριωτισμό.
Το ερώτημα επομένως είναι όχι η δημιουργία νέων «νέων» κομμάτων , αλλά αν κάποιο από αυτό μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο ανάλογο με τα αναφερόμενα ιστορικά παραδείγματα. Αν μπορεί , μέσα σε ένα δυστοπικό εγχώριο περιβάλλον, και σε ένα αβέβαιο και ρευστό διεθνές περιβάλλον που όλο και χειροτερεύει, να εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία στην κατεύθυνση ενός νέου πολιτικού και πολιτιστικού συλλογικού βίου.
Η απάντηση είναι προφανώς όχι. Δεν χρειάζονται εμβριθείς αναλύσεις για να το αντιληφθεί κάποιος ότι τα νέα κόμματα απέχουν παρασάγγας από το να εκπροσωπούν ένα παρόμοιο παράδειγμα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι παλαιοκομματική, ξεπερασμένη και βρίθει στερεοτύπων. Για παράδειγμα : Τα νέα ελληνικά κόμματα αναφέρονται για ραντεβού με την ιστορία, μια από τις αγαπημένες και πιο βαρυσήμαντες πολιτικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται διαχρονικά. Η επιλογή τέτοιων εκφράσεων γίνεται συνήθως για να κινητοποιήσει την εκλογική βάση, να δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες και να δώσει έναν τόνο ιστορικής βαρύτητας στις εκάστοτε πολιτικές κινήσεις. Τίποτε ψευδέστερον… Ο ριζοσπαστισμός του σήμερα είναι ο συντηρητισμός του αύριο. Αυτή η άποψη περιγράφει με ακρίβεια τη θεωρία της «συστημικής ενσωμάτωσης», η οποία αποτελεί το αποτέλεσμα μιας κυνικής επιδίωξης όλων των σημερινών νέων κομμάτων να επιδιώκουν σε σύντομο χρονικό διάστημα να μεταλλαχθούν σε ότι κατηγορούσαν, από τη στιγμή που στο αφήγημά τους δεν απηχεί νέο εθνικό και κοινωνικό στόχο αποδεκτό «δια βοής» από τον λαό.
