Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης σύγχυσης. Έχοντας αναλώσει το μέγιστο των δυνάμεών τους στις οικονομικές -εμπορικές δραστηριότητες των επιχειρήσεών τους, μέσω του τρόπου κτισίματος της ΕΟΚ και της ΕΕ, «λησμόνησαν» τον κύριο και βασικό παράγοντα εξορθολογισμού – με την εργαλειακή έννοια- των δυτικών κοινωνιών την μεταμεσαιωνική περίοδο : τον δυτικότροπο πόλεμο. «Ο πόλεμος υπήρξε θεμελιώδης κοινωνιογενετικός παράγων, γαλβανηστήριο της δυτικής ορθολογικότητας των Νέων Χρόνων, κατ’ εξοχήν ενδιαίτημα του εκσυγχρονισμού», με την καθαρή βεμπεριανή έννοια της έλλογης αποβλεπτικής –επί σκοπώ- δράσης… Ο συντονιστής όμως των αγορών, των κρατών και των τάξεων, σε διεθνή κλίμακα, ήταν πάντοτε κατά τους Νέους Χρόνους, στην πραγματικότητα του Πολιτικού, η πολεμική ετοιμότητα, η δυνατότητα άμεσης κινητοποίησης των ανθρωπίνων και τεχνικών στρατιωτικών αποθεμάτων, η απειλή και η κατάκτηση, ο ορίζοντας της τελικής εξόντωσης του Εχθρού. Αυτός ο στόχος της υποταγής του Άλλου, συγκεκαλλυμένος στην περίπτωση της αόρατης χειρός, ευκρινέστατος και σχεδόν ομολογημένος στο ναπολεόντειο όραμα καρτεσιανής εκλογίκευσης του παγκόσμιου χώρου ή στο προλεταριακό ταξικό μίσος, υπήρξε, σε πείσμα των νεοδιαφωτιστικών ιδεολογημάτων , η κρήνη του αστικού πολιτισμού, δηλαδή ενός από τα επιβλητικότερα, αν όχι του επιβλητικότερου, εγχειρήματος σύνθεσης της ανθρώπινης εμπειρίας, από κοινωνιογενετική και ψυχογενετική σκοπιά. Καμία διαδικασία παγκόσμιας επέκτασης των αγορών ή διάχυσης των αστικών πολιτισμικών επιτευγμάτων δεν θα ήταν δυνατή δίχως την αρωγή, πολιτική και οργανωτική, της στρατιωτικής μηχανής»[1].
Το ότι χρησιμοποίησα το ρήμα λησμόνησαν εντός εισαγωγικών θέλει να δείξει ότι λησμόνησαν με τη θέληση τους εν γνώσει τους!!! Αυτό προκύπτει δεδομένου ότι τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Γαλλία έχουν επιδείξει συμπεριφορές στη διεθνή πολιτική βασισμένες στη στρατιωτική τους μηχανή την περίοδο των περίπου 80 χρόνων ενωσιακής διαδικασίας.
Συνεπώς το κτίσιμο της ΕΟΚ/ΕΕ, έγινε με βάση την ύπαρξη του ΝΑΤΟ (ΗΠΑ), ως αμυντικού βραχίονα. Αυτό στερούσε στο διηνεκές τη δυνατότητα του όποιου μορφώματος προέκυπτε από την ενωσιακή διαδικασία να κινηθεί κάποια στιγμή προς την αυτονομία από τις ΗΠΑ και την απόκτηση κυριαρχίας δεδομένου ότι απουσίαζε ο βασικός πυλώνας – η αυτονομία της στρατιωτικής μηχανής. Οι Ευρωπαϊκές αρχηγεσίες των μεγάλων κρατών που είχαν νικήσει στο Β’ ΠΠ το γνώριζαν πολύ καλά. Οι ηττημένες δυνάμεις ενώ το γνώριζαν αντιλαμβάνονταν ότι δεν δύνανται να πράξουν διαφορετικά. Πάντως και αυτές περιμένουν την ώρα τους[2]. Όλες όμως κρύφτηκαν και βολεύτηκαν στην «ασφάλεια» του αμερικανικού ΝΑΤΟ αδιαφορώντας για το ότι η ιστορία δεν μπορεί να συνεχισθεί επ’ αόριστο με τον τρόπο που τους βόλευε, σε αντίθεση με τα ιστορικά διδάγματα . Η ιστορία[3] όμως τιμωρεί όχι μόνο τους ανιστόρητους, αλλά και εκείνους που ενώ γνωρίζουν ότι η ιστορία εκβάλλει σε σκοπούς ετερογενείς νομίζουν ότι είναι σε θέση να το αγνοήσουν για διάφορους ευκαιριακούς λόγους.
Οι Ευρωπαϊκές αρχηγεσίες αμήχανες και σοκαρισμένες από την επιστροφή του πολέμου στην ήπειρό τους τον οποίο πίστευαν ότι είχαν καταργήσει με νόμο, υφίστανται μια βαθύτερη υπαρξιακή κρίση όταν αντιλήφθηκαν ότι ουσιαστικά απειλούνται από τις ΗΠΑ του Τραμπ. Από φίλη, σύμμαχο και συνεργάτη η Αμερική του Τραμπ εμφανίζεται με ένα νέο προσωπείο αυτό μιας «βάρβαρης υπερδύναμης». Δεν το ομολογούν δημοσίως με αυτό τον τρόπο, αλλά στους διαδρόμους των θεσμικών οικοδομημάτων της ΕΕ αποτελεί κοινό μυστικό.
Το οντολογικό πρόβλημα της ΕΟΚ/ΕΕ εμφανίζεται με όλη την μεγαλοπρέπειά του: η πλήρης αποτυχία του σχεδίου της πολιτικής ενοποίησης με ότι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία της ως ενιαία κυρίαρχη οντότητα με προεξάρχοντα τομέα αυτό της ασφάλειας , τουτέστιν της στρατιωτικής ισχύος.
Το ερώτημα είναι απλό και κρίσιμο: Μπορούν οι σημερινές Ευρωπαϊκές αρχηγεσίες, να αντιληφθούν την πλανητική πραγματικότητα και να αναστοχαστούν για τις προοπτικές αυτού του μορφώματος που έχουν κατασκευάσει ώστε να συνεχίζει να επιβιώνει;
Δηλαδή με ποιους τρόπους και με ποιες προϋποθέσεις μπορεί να εξακολουθεί να υπάρχει παρά τον τρόπο που θεμελιώθηκε; Η αρχική ιδέα της ενωσιακής διαδικασίας στο πολιτικό σκέλος έχει αποτύχει διότι ήταν εξ αρχής υπονομευμένο. Δεν μπορεί να θεμελιωθεί και να κτισθεί τίποτε όταν εξ αρχής έχει παραχωρηθεί η ασφάλεια ύπαρξής του σε τρίτους. Στην περίπτωση αυτή η υποταγή είναι δεδομένη.
Αυτό το ομολόγησε ο πρωθυπουργός του Βελγίου Bart De Wever, στην πρόσφατη ετήσια συνάντηση στο Νταβός (2026), υπονοώντας σαφώς τον τρόπο που οι χώρες της ΕΕ έχουν πολιτευθεί μέχρι τώρα : « Το να είσαι ευτυχισμένος υποτελής είναι ένα πράγμα. Το να είσαι δυστυχισμένος σκλάβος είναι κάτι άλλο». Δηλαδή οι Ευρωπαϊκές αρχηγεσίες είχαν σαφή αντίληψη της υποτελείας τους στις ΗΠΑ από τη δημιουργία της ΕΟΚ μέχρι και σήμερα , αλλά ήταν ευτυχισμένοι …περνούσαν ευχάριστα !!!! Τώρα όμως η ευτυχής υποτέλεια τελείωσε και αυτό που φαίνεται ως διάδοχο σχήμα είναι «ο δυστυχισμένος σκλάβος» , τουτέστιν και σκλάβος …και δυστυχισμένος!!!! Δηλαδή πολιτικά σκλάβος και οικονομικά δυστυχισμένος!!!! Δύσκολο να το καταπιείς αμάσητο.
Ως εκ τούτου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναστοχαστούν με βάση τη νέα κατάσταση, τόσο σε σχέση με το ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι εχθροί ώστε η Ευρώπη να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στα αιτήματα που θέτουν οι καιροί.
Διότι, όπως είπε, όλα τα θεμέλια και οι παραδοχές πάνω στα οποία προχώρησε η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι υπό αμφισβήτηση.
[1] Α. Μεταξόπουλος, Αυτοσυντήρηση, Πόλεμος, Πολιτική, Εκδόσεις ΑΑ .Λιβάνη, 2005, σ.26-27
[2] Κ. Μελάς, Η αυτοεικόνα του γερμανικού λαού και ο ρόλος της στο μέλλον της Γερμανίας https://mag.frear.gr/i-aytoeikona-toy-germanikoy-laoy-kai-o-rolos-tis-sto-mellon-tis-germanias/
[3] «Η Ιστορία δεν είναι τίποτε περισσότερο από την φαινομενολογική αποτύπωση των κρίσιμων μορφοποιήσεων της σχέσης Εχθρού- Φίλου, δηλαδή των διακυμάνσεων του Πολιτικού. Ενώ η οικονομία δεν είναι παρά η δευτερογενής «αποπυροδοτημένη» σφαίρα εκδίπλωσης τούτης της σχέσης, κοντά σε πλείστες άλλες, και λαμβάνει, στο καπιταλιστικό σύστημα , τη μορφή της μη νομοκατεστημένης ταξικής ανισότητας και εκμετάλλευσης- άρα και της ταξικής πάλης, με κυμαινόμενες πυκνώσεις της εχθρότητας, από τον συνδικαλιστικό αγώνα ως τον εμφύλιο. Όταν η ένταση της υπαρξιακής εχθρότητας αγγίζει τα ακραία επίπεδα της κλίμακας, το Οικονομικό διαλύεται εντός του Πολιτικού, που καταλαμβάνει πλέον το μεγαλύτερο μέρος ή το σύνολο του κοινωνικού βίου και εκβάλλει, αναπότρεπτα σχεδόν, στα μόνα καθοριστικά για την πορεία της παγκόσμιας Ιστορίας «μεγάλα επεισόδια», δηλαδή τους πολέμους, εθνικούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς ή ταξικούς, διακρατικούς ή εμφύλιους, και τις επαναστάσεις» Α. Μεταξόπουλος, Αυτοσυντήρηση, Πόλεμος, Πολιτική , Πολιτική, Εκδόσεις ΑΑ .Λιβάνη, 2005, σ. 472.
