Πρέπει ο Στουρνάρας να είναι μονάρχης του χρηματοπιστωτικού συστήματος;

Ποιοι ελέγχουν σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα

Ανά τράπεζα — ποιοι είναι οι συγκεκριμένοι μέτοχοι

Εθνική Τράπεζα (ΕΤΕ) Στους νέους διεθνείς επενδυτές περιλαμβάνονται το Capital Group, η BlackRock, η Norges (το κρατικό fund της Νορβηγίας), το κρατικό fund της Σιγκαπούρης GIC, η Wellington, η RedWheel, η Robeco και η Third Needle, με το Capital Group να είναι ήδη ο μεγαλύτερος μέτοχος μετά το ΤΧΣ με ποσοστό λίγο πάνω από 5%.

Eurobank Τη μετοχική σύνθεση ελέγχουν η καναδική Fairfax Financial Holdings με 32,93%, ξένοι θεσμικοί επενδυτές με 47,73%, ο αμερικανικός όμιλος Capital Group με 5,05%, και η Helikon Investments με 5%. Άλλα μεγάλα ονόματα: το sovereign wealth fund της Σιγκαπούρης (GIC), η Brookfield, η Pimco και η RWC.

Alpha Bank Η ιταλική UniCredit είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος με 9,6%, πρώτη ξένη τράπεζα που επένδυσε στην Ελλάδα μετά από 17 χρόνια. Ξένοι θεσμικοί ελέγχουν συνολικά το 74%, μεταξύ αυτών η Norges, η Lazard και η Allianz, ενώ περιλαμβάνονται επίσης η BlackRock και η Paulson & Co.

Τράπεζα Πειραιώς Το placement του Μαρτίου 2024 συνέθεσε το μετοχολόγιο κατά 80% από διεθνείς επενδυτές, ενώ ιστορικά περιλαμβάνεται η Paulson & Co. Inc με 9%.

Ποιοι τύποι “παικτών” είναι αυτοί

Αξίζει να ξεχωρίσεις τις κατηγορίες, γιατί δεν είναι όλα το ίδιο:

• Sovereign wealth funds (κρατικά επενδυτικά ταμεία): GIC (Σιγκαπούρη), Norges (Νορβηγία) — εδώ ξένα κράτη κατέχουν έμμεσα μερίδιο στις ελληνικές τράπεζες.
• Μεγάλοι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων: BlackRock, Capital Group, Wellington, Robeco — διαχειρίζονται τρισεκατομμύρια για συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές, ιδιώτες παγκοσμίως.
• Στρατηγικοί τραπεζικοί επενδυτές: UniCredit (Ιταλία), Fairfax (Καναδάς) — αυτοί έχουν πιο μακροπρόθεσμη, ενεργή στρατηγική θέση, όχι απλά παθητική επένδυση.
• Hedge funds με ιστορία “distressed” επενδύσεων: Paulson & Co. — μπήκε σε φάση όπου οι ελληνικές τράπεζες θεωρούνταν ρίσκο, με στόχο μεγάλες αποδόσεις.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά

Η ισχυρή παρουσία ξένων θεσμικών προσφέρει αυξημένη ρευστότητα και αυστηρότερη εταιρική διακυβέρνηση, αλλά καθιστά τον κλάδο πιο ευάλωτο σε απότομες αναστροφές διεθνούς επενδυτικού κλίματος, ενώ περιορίζεται η συμμετοχή της εγχώριας επενδυτικής βάσης στην ιδιοκτησία των τραπεζών, με συνέπειες για τη μακροπρόθεσμη εγχώρια στρατηγική επιρροή.

Είναι, το κυρίαρχο μοτίβο που επικρατεί στο υπόδειγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη: βασικές εθνικές υποδομές (τράπεζες, ενέργεια- ΔΕΗ, νοσοκομεία, αεροδρόμια, λιμάνια) έχουν περάσει σε μεγάλο βαθμό σε χέρια διεθνών θεσμικών επενδυτών, με το ελληνικό δημόσιο/εγχώριο κεφάλαιο να κατέχει πλέον μειοψηφικό ρόλο — με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το πόσο “εθνικά” καθοδηγούμενες μπορούν να είναι οι αποφάσεις αυτών των οργανισμών.

Κέρδη και μερίσματα — τα επιβεβαιωμένα νούμερα 2025-2026

Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ανακοίνωσαν 4,68 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη για το 2025, και επιστρέφουν στους μετόχους 2,824 δισ. ευρώ — δηλαδή το 60,3% των κερδών, ποσό αυξημένο κατά περίπου 50% σε σχέση με το 2024. Αναλυτικά ανά τράπεζα:

• Εθνική: επιστρέφει συνολικά περίπου 996 εκατ. ευρώ, δηλαδή το 85% των κερδών της 2025 — το ποσό αυτό χαρακτηρίστηκε από τον CEO Παύλο Μυλωνά ως «ποσό ρεκόρ για οποιαδήποτε ελληνική τράπεζα»(sic)
• Eurobank: επιστρέφει 717 εκατ. ευρώ, το 57% των κερδών της.
• Πειραιώς: επιστρέφει 592 εκατ. ευρώ, το 55% των κερδών.
• Alpha Bank: επιστρέφει 519 εκατ. ευρώ, το 44% των κερδών.

Για το 2026, η τάση συνεχίζεται ανοδικά: οι τέσσερις τράπεζες πέτυχαν κέρδη 1,12 δισ. ευρώ μόνο στο πρώτο τρίμηνο 2026, και η Πειραιώς θέλει διπλασιασμό μερίσματος ανά μετοχή έως το 2030, με διανομές που θα φτάσουν τα 5 δισ. ευρώ, ενώ η Eurobank θα επιστρέψει στους μετόχους περίπου 18,2% της σημερινής χρηματιστηριακής αξίας σε μερίσματα/επαναγορές έως το 2028, και η Εθνική 24,7%.

Η μετοχική σύνθεση — επιβεβαίωση και ανανέωση

Εθνική Τράπεζα: Το Capital Group, η BlackRock, η Norges, το κρατικό fund της Σιγκαπούρης GIC, η Wellington, η RedWheel, η Robeco και η Third Needle συγκαταλέγονται στους νέους διεθνείς επενδυτές, με το Capital Group να είναι ήδη ο μεγαλύτερος μέτοχος μετά το ΤΧΣ με ποσοστό λίγο πάνω από 5%. Πολύ σημαντικό: σχεδόν το 90% της Διεθνούς Προσφοράς απορροφήθηκε από long-only funds και επενδυτές υψηλής ποιότητας — δηλαδή το προφίλ είναι σταθεροί, μακροπρόθεσμοι θεσμικοί επενδυτές, όχι βραχυπρόθεσμα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Alpha Bank: Η UniCredit απέκτησε το 32,1% του μετοχικού κεφαλαίου — μια στρατηγική, ελέγχουσα σχεδόν θέση, με τις αγορές να συζητούν ανοιχτά ενδεχόμενη περαιτέρω αύξηση συμμετοχής ή πλήρη εξαγορά.

Σημαντική παρατήρηση 2026 — αρχίζει κύμα ξένων εξαγορών στον κλάδο: ο ελληνικός Τύπος υποθέτει ότι η ιταλική Intesa Sanpaolo ενδέχεται να ενδιαφέρεται για εξαγορά μεριδίου στην Τράπεζα Πειραιώς, ενώ η βελγική KBC ενδέχεται να ενδιαφέρεται για την Eurobank, με τους αναλυτές να μην αποκλείουν άλλες τράπεζες της ΕΕ να ακολουθήσουν το παράδειγμα της UniCredit στην Ελλάδα. Επίσης σημειώνεται ότι κάποιοι μεγάλοι μέτοχοι, κυρίως στην Πειραιώς και την Eurobank, βρίσκονται εκεί πάνω από μια δεκαετία και ενδέχεται να αναζητήσουν έξοδο σε κάποιο σημείο — άρα η μετοχική σύνθεση είναι ρευστή και αναμένονται περαιτέρω αλλαγές.

Το υψηλό ποσοστό των κερδών που πηγαίνει στα μερίσματα σαφέστατα έχει σχέση με το καθεστώς ιδιοκτησίας – κάτοχοι μετοχικού κεφαλαίου – των ελληνικών τραπεζών. Η προσέλκυση κεφαλαίων εξασφαλίζεται με τα υψηλά κέρδη και τα υψηλά μερίσματα.

Τα νεότερα στοιχεία ενισχύουν, όχι αναιρούν, αυτήν την εικόνα :

1. Τα ποσοστά διανομής ανεβαίνουν χρόνο με χρόνο (από 60,3% μέσο όρο το 2025 σε στόχους έως 85-90-100% σε επιμέρους τράπεζες για το 2026) — δηλαδή η τάση είναι ενίσχυση, όχι μετριασμός, της απόδοσης προς μέτοχο.
2. Το ξένο ενδιαφέρον δεν είναι παθητικό — η UniCredit με 32,1% στην Alpha Bank, και η πιθανότητα Intesa Sanpaolo/KBC να μπουν σε Πειραιώς/Eurobank, δείχνει ότι το επόμενο στάδιο μπορεί να είναι όχι απλά “ξένοι θεσμικοί μέτοχοι” αλλά ξένες τράπεζες με ενεργό στρατηγικό έλεγχο πάνω σε ελληνικές τράπεζες — κάτι ακόμη πιο βαθιά διαρθρωτικό από απλή χρηματιστηριακή συμμετοχή.
3. Το γεγονός ότι οι επενδυτές που μπήκαν είναι κυρίως “long only” σημαίνει ότι δεν είναι βραχυπρόθεσμα κερδοσκοπικά κεφάλαια — έχουν συμφέρον σε σταθερή, διαρκή απόδοση, πράγμα που εξηγεί την πίεση για συνεχή αύξηση των payout ratios χρόνο με χρόνο, ως μέρος μακροπρόθεσμης επενδυτικής σχέσης παρά ως εφάπαξ κερδοσκοπική κίνηση.

Με αυτή την κατάσταση ποια είναι η πρόταση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που να συνάδει με τη λογική τους που αφορά στην αλλαγή του παραγωγικού υποδείγματος. Τι σκέφτονται (μεγάλη κουβέντα είπα) για το ρόλο που θα ήθελαν να έχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο   «πλάνο της αλλαγής» που υποτίθεται ότι έχουν σχεδιάσει και προτείνουν στον ελληνικό λαό ως εναλλακτική λύση;

Πώς αθέατα οι τράπεζες απομυζούν την κοινωνία μέσω ΕΚΤ

Χρηματοδοτεί την οικονομία το ελληνικό τραπεζικό σύστημα;

Η αύξηση της διαφοράς επιτοκίου χορηγήσεων – καταθέσεων απόλυτος προσδιοριστικός παράγοντας της κερδοφορίας των ελληνικών τραπεζών

Ο υπουργός Οικονομικών της Ελβετίας ανακοίνωσε την Κυριακή 19 Μαρτίου 2023, ότι η συμφωνία μεταξύ Ubs  και Credit Suisse αποτελεί συμφωνία μεταξύ ιδιωτών, της αγοράς, (sic), χωρίς κρατική παρέμβαση  η οποία θα επέφερε την χρησιμοποίηση χρημάτων των φορολογουμένων. Τίποτε ψευδέστερον!!! Το αόρατο χέρι του κράτους επενέβη και μάλιστα με θόρυβο. Μπορεί να μην εισήλθε ευθέως στο Μετοχικό Κεφάλαιο της Credit Suisse, κρατώντας τα προσχήματα, αλλά αποφάσισε ότι: 16 δις ομόλογα (Additional Tier1) εξαϋλώνονται πλήρως, διέθεσε στη διάθεση της Ubs ρευστότητα 100 δις ελβετικά φράγκα με ελάχιστο κόστος, και παρεχώρησε εγγυήσεις ύψους 9 δις ελβετικών φράγκων, για πιθανές απώλειες λόγω της  ποιότητας των στοιχείων του ενεργητικού της Credit Suisse όταν θα αρχίσει ο συστηματικός έλεγχος. Ο μύθος των ελεύθερων και αποτελεσματικών αγορών για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται απόλυτη φενάκη.

Η απόφαση να θυσιαστούν ολοκληρωτικά οι κάτοχοι των συγκεκριμένων ομολόγων, ενώ οι μέτοχοι θα δουν τις μετοχές τους να διατηρούν έστω και μια μικρή αξία , περίπου 0,5 ελβετικά φράγκα με βάση την αξία εξαγοράς των 3 δις ελβετικών φράγκων, έναντι 4,5 φράγκων που ήταν η αξία της μετοχής στα τέλη του Οκτωβρίου 2022, προκαλεί επίσης ένα σκεπτικισμό, δεδομένου ότι οι κάτοχοι των ομολόγων κυρίως ήταν θεσμικοί επενδυτές.  Μάλιστα η ευρωπαϊκή αγορά αυτού του τύπου ομολόγων ανέρχεται σε περίπου 250 δις ευρώ. Κανείς δεν γνωρίζει την άμεση αντίδραση αλλά και τις μελλοντικές κινήσεις των κατόχων αυτού του είδους των ομολόγων.

Οι μεγαλύτεροι χαμένοι από τους μετόχους σε αυτή την περίπτωση είναι οι επενδυτές της Saudi National Bank και της Qatar Investment Authority: οι πρώτοι είχαν αγοράσει σε τιμή 3,82 ελβετικά φράγκα το Νοέμβριο του 2022, εκταμιεύοντας 4,3 δις ελβετικά φράγκα για να ανέλθει η συμμετοχή τους στο 9,9% του μετοχικού κεφαλαίου και οι δεύτεροι αγόρασαν τον Ιανουάριο 2023 σε τιμή περίπου στα 3,1 ελβετικά φράγκα και κατέχουν το 6,87% αντίστοιχα του μετοχικού κεφαλαίου.

Σαφέστατα οι επιδράσεις από την εξαναγκαστική εξαγορά της Credit Suisse (μια ακόμη παρέμβαση του αόρατου χεριού του ελβετικού κράτους) δεν έχουν τελειώσει.  Η μόνη νικήτρια από τα μέχρι στιγμής δεδομένα είναι η Ubs η οποία χωρίς κόπο έβγαλε knock out το μεγαλύτερο ανταγωνιστή της. Ο αμείλικτος πόλεμος μεταξύ των τραπεζών συνεχίζεται, ενώ παράλληλα συνεχίζεται και ο πόλεμος των τραπεζών ενάντια στην κοινωνία.   Η πρώτη απώλεια θα είναι περίπου 10.000 εργαζόμενοι που θα απολυθούν, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, μετά την εξαναγκαστική αυτή εξαγορά.  Θα δούμε αν και ποιες θα ακολουθήσουν. Πάντως η αύξηση της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας, είναι δεδομένη. Μπορεί να εξαπλώνεται στο τραπεζικό σύστημα, αλλά κυρίως αφορά στους εργαζόμενους και όλους όσοι προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ ένα κόσμο όπου η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα μόνο δεινά επιφέρει. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι και τα υψηλά ιστάμενα στελέχη των τραπεζών.

Κώστας Μελάς / Αβέβαιο το μέλλον του τραπεζικού σκηνικού