Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Ποιος ευθύνεται για την πτώση των μισθών ;




1.
Η  οικονομία της Ευρωζώνης  βρίσκεται σε μια ασαφή κατάσταση  η οποία  αντανακλά τη διφορούμενη κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Η ανάπτυξη και η εμπιστοσύνη έχουν πραγματοποιήσει  μερικά θετικά βήματα , όχι όμως και ο πληθωρισμός  καθώς δεν συμπράττει σε αυτή την κατεύθυνση  ο ρυθμός μεταβολής των μισθών. Η εξέλιξη αυτή  οφείλεται στις τεχνολογικές αλλαγές και στις μεταρρυθμίσεις που έχουν εφαρμόσει οι κυβερνήσεις και οι οποίες έχουν περιορίσει τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων, κάτι που σε μεγάλο βαθμό έχει αρνητικές επιδράσεις στην ανάκαμψη της οικονομίας , καθιστώντας την εξαιρετικά αδύναμη και χωρίς μακροχρόνια σταθερά ανοδική τάση.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ ότι ο κύριος λόγος της πτώσης των μισθών μπορεί να αναζητηθεί στην υπάρχουσα ανεργία, στην υποαπασχόληση της εργατικής δύναμης λόγο των εφαρμοζόμενων μορφών μερικής απασχόλησης αλλά και στην εξασθένιση του πλαισίου προστασίας της εργασίας.
Παράλληλα οι χαμηλοί μισθοί έχουν μερίδιο ευθύνης για τον σημερινό χαμηλό πληθωρισμό αλλά και για τις χαμηλές προσδοκίες σχετικά με τον μελλοντικό πληθωρισμό. 
Στα ίδια σχεδόν συμπεράσματα είχε καταλήξει και μελέτη της ΕΚΤ ( Economic Bulletin , Issue 3/2017 ), που είδε το φως της δημοσιότητας τον Μάρτιο του 2017. Η ΕΚΤ παρουσιάζει μια ανησυχητική εικόνα της αγοράς εργασίας στην Ευρωζώνη, με την αύξηση των μισθών να είναι απρόσμενα χαμηλή και το ποσοστό των εργαζομένων που υποαπασχολούνται να κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Σύμφωνα με την ΕΚΤ, «παρά τη βελτιωμένη εικόνα ορισμένων δεικτών της αγοράς εργασίας, στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, με μοναδική εξαίρεση τη Γερμανία, η αγορά εργασίας απαρτίζεται από μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων μερικής απασχόλησης». Το φαινόμενο της ημι-απασχόλησης οδηγεί σε στασιμότητα ή και σε μείωση των μισθών των εργαζομένων, γεγονός που προκαλεί το ενδιαφέρον των αναλυτών της έρευνας, καθώς απαιτείται μεγαλύτερη δυναμική των μισθών ώστε να καταστεί βιώσιμη η αύξηση του πληθωρισμού. Η ΕΚΤ, ωστόσο, δεν προβλέπει άμεση αύξηση των μισθών εντός της Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αμφιβολίες για τη δυνατότητα της κεντρικής τράπεζας να αλλάξει σύντομα τη νομισματική της πολιτική.

2.
Όμως το πώς η κατάσταση έχει οδηγηθεί σε αυτή την ατραπό αποτελεί το ζητούμενο. Το να διαπιστώνει, απλά, το ΔΝΤ ή ΕΚΤ ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν σε αυτή την εξέλιξη είναι τουλάχιστον υποκριτικό. Η ευθύνη τους είναι ακέραια διότι το όλο οικονομικό υπόδειγμα που υιοθέτησαν και εφάρμοσαν οδηγούσε αναπόφευκτα σε αυτή την κατάληξη.
       Η κύρια παρέμβαση , μέσω του οικονομικού υποδείγματος που εφαρμόστηκε,  κατευθύνθηκε στην άρση , μέσω μιας νομιμοποιητικής διαδικασίας, των εσωτερικών αντιστάσεων στην πολιτική δομικής προσαρμογής στο πλαίσιο του εντεινόμενου διεθνούς ανταγωνισμού.
       Δυο είναι τα βασικά σημεία στα οποία η παρέμβαση ήταν απαραίτητη , επιβαλλόμενη και απολύτως καθορισμένη: πρώτον στη διαμόρφωση των νέων σχέσεων εργασίας ως αντικατάσταση της τεϋλοριστικής οργάνωσης της εργασίας η οποία κατέρρευσε και δεύτερον στο νέο ρόλο που ανατίθεται στο αναμορφωμένο κράτος πρόνοιας.
       Σχετικά με το πρώτο, βασικός αρωγός είναι η νέα τεχνολογία της μικροηλεκτρονικής , η οποία παρέχοντας τη δυνατότητα, πρόσωπο και μηχανή, να διαχωριστούν χρονικά ή χωρικά  στην παραγωγική διαδικασία, επιτρέπει την  διαμόρφωση ευέλικτων μορφών εργασιακών σχέσεων. Ουσιαστικά το όλο εγχείρημα συνίστατο στη δραματική μείωση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων μέσω της εξαφάνισης της θεσμικής προστασίας της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων που είχε διαμορφωθεί με το προηγούμενο υπόδειγμα. Αυτό το αποτέλεσμα οδηγεί ευθέως στην ελεύθερη διακύμανση των μισθών σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας , με βάση τα διδάγματα του «νέου» οικονομικού υποδείγματος. Αυτό αποτυπώνεται με σαφήνεια στο κυρίαρχο οικονομικό υπόδειγμα  όταν στην περιγραφή του ζητούμενου μισθού από τους εργαζόμενους σε μια επιχείρηση ο δείκτης που περιγράφει τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων θεωρείται εξωγενής μεταβλητή. Αυτό σημαίνει ότι η διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων δεν είναι σε θέση να επηρεάσει το ζητούμενο ύψος του μισθού . Απλά θα πρέπει να δεχθεί τον προσφερόμενο μισθό από την επιχείρηση ο οποίος καθορίζεται από την παραγωγικότητα της εργασίας συν το ποσοστό κέρδους . Τα τελευταίο καθορίζεται από το βαθμό ανταγωνισμού που υπάρχει στην αγορά στην οποία δραστηριοποιείται η επιχείρηση. Προσοχή, από τη στιγμή που είναι γνωστό το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργεί η επιχείρηση, το ποσοστό κέρδους είναι καθορισμένο. Ακόμη και στην περίπτωση που υπάρξει αύξηση του κόστους παραγωγής η επιχείρηση θα το μεταφέρει σε αύξηση των τιμών κάτι που θα διατηρήσει αμετάβλητο το ποσοστό κέρδους.     
       Η νέα διαμορφούμενη κατάσταση στις εργασιακές σχέσεις, οδηγεί ευθέως στο δεύτερο σημείο, δηλαδή στην αλλαγή του ρόλου του κράτους πρόνοιας και στον περιορισμό από καθολικό θεσμό ως θεσμού φιλανθρωπικής αρωγής, στους αναξιοπαθούντες , στους φτωχούς, στους αρρώστους και στους μακροχρονίως ανέργους. Το παράδειγμα της ελληνικής οικονομίας είναι χαρακτηριστικό. Οι άνθρωποι καθίστανται αναξιοπαθούντες με την ασκούμενη οικονομική πολιτική και στη συνέχεια έρχεται η φιλανθρωπία ως βοήθεια επιβίωσης . 

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Ο μέχρι τώρα σχεδιασμός της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης πλησιάζει στα όρια του.




Η μέχρι σήμερα πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς ποτέ να αντιμετωπισθούν οι θεμελιώδεις αντιθέσεις  στο εσωτερικό της ΕΕ. Θεμελιώδεις και πάγιες αντιθέσεις , όχι απλές αποκλίσεις θέσεων , ποικιλία απόψεων ή έστω ιδεολογικές συγκρούσεις. Τις αντιθέσεις αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ με την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θέλησαν να αντιμετωπίσουν. Παραμερίστηκαν με επιμέλεια , κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Η προώθηση της ολοκλήρωσης ουσιαστικά στηρίχθηκε σε «μη-λύση» των βασικών προβλημάτων. Αυτή η λογική της ολοκλήρωσης ήταν απολύτως σύμφωνη με τη «μέθοδο Μονέ»  η οποία στηρίζεται ως γνωστό ,στην αλληλουχία κρίσεων. Με τα ίδια τα λόγια του Μονέ  «Η Ευρώπη θα συντίθεται μέσω κρίσεων και δεν θα είναι παρά το άθροισμα των λύσεων που η ίδια θα φέρει στις λύσεις αυτές» Η κρίση αποτέλεσε πάντοτε ανάγκη γιατί μόνο έτσι η λύση , ο τελικός συμβιβασμός επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς , διευρύνοντας το φάσμα των τομέων της από κοινού δράσης , βαθαίνοντας την ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της νεολειτουργικής λογικής ήταν και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με προεξάρχουσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Σε πλήρη αντίθεση με όσα ανέφερε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean Claude Juncker κατά τον εορτασμό της 60ης επετείου από την ίδρυση της ΕΟΚ (Μάρτιος του 1957) European integration was always a project created by the people, for the people“, Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ελίτ. Η αδυναμία άρνησης αυτής της πραγματικότητας οδήγησε ακραιφνείς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης  να δικαιολογήσουν αυτή την κατάσταση λέγοντας ότι ναι  «..η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ηγεσιών , μιας συνωμοσίας όμως με ευγενείς σκοπούς ….».  Η άποψη αποκαλύπτει περίτρανα την αλήθεια για την βούληση που κινεί τα νήματα της δημιουργίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Οι ευρωπαϊκοί λαοί παρά την υποτιθέμενη κυριαρχία τους έχουν τεθεί στις ελληνικές καλένδες. Τώρα σχετικά με τους … «ευγενείς σκοπούς» το θέμα είναι από την κυριαρχία ποιου προκύπτει ο συγκεκριμένος προσδιορισμός. Διαισθάνομαι ότι στον αγέρα ίπταται μια αντίληψη «πεφωτισμένης (;) δεσποτείας». 

 Υπήρξε εποχή κατά την οποία εκείνο που θεωρούνταν απειλή για την κοινωνική τάξη και τις εκπολιτιστικές παραδόσεις του δυτικού πολιτισμού ήταν η «εξέγερση των μαζών». Στις μέρες μας όμως, φαίνεται πως η πρωταρχική απειλή δεν προέρχεται από τις μάζες αλλά από εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας. Βαθιά ριζωμένες στην πλανητική οικονομία και τις εξεζητημένες τεχνολογίες της, πολιτιστικά φιλελεύθερες , δηλαδή «μοντέρνες», «ανοιχτόμυαλες», θα λέγαμε «αριστερές», οι νέες ελίτ του αναπτυγμένου καπιταλισμού- αυτές που ελέγχουν τις διεθνείς ροές του χρήματος και της πληροφορίας- στον βαθμό που η εξουσία τους ενισχύεται και παγκοσμιοποιείται, εκδηλώνουν μια αυξανόμενη περιφρόνηση για τις αξίες και τις αρετές που , κάποτε, θεμελίωναν το δημοκρατικό ιδεώδες. Έγκλειστες μέσα στα πολλαπλά τους «δίκτυα» , στους κόλπους των οποίων ζουν μονίμως «νομαδικά», βιώνουν τον εγκλεισμό τους , μέσα στον ανθρώπινα συρρικνωμένο κόσμο της Οικονομίας, σαν μια ευγενή, «κοσμοπολίτικη» περιπέτεια, ενώ καθημερινά, γίνεται όλο και πιο έκδηλη η δραματική ανικανότητά τους να κατανοήσουν αυτούς που δεν τους μοιάζουν: και πρώτα απ’ όλους τους καθημερινούς ανθρώπους της ίδιας της χώρας τους.

Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ αντελήφθησαν εγκαίρως ότι η επέκταση της ενοποίησης σε χώρους που παράγουν σύγκρουση και όχι συναίνεση , εκεί δηλαδή όπου διακυβεύεται η ίδια η αυτονομία των κρατών , όπως στους χώρους της «υψηλής πολιτικής» θα υπονόμευε την επιχειρησιακή ικανότητα της υπερεθνικής μεθόδου να ορίσει το κοινό συμφέρον και να το αναδείξει μέσα από συντονισμένες μορφές συλλογικής δράσης.  Σε χώρους εξαιρετικής σημασίας για το εθνικό συμφέρον , τα έθνη προτιμούν τη βεβαιότητα ή την αυτοελεγχόμενη αβεβαιότητα της εθνικής αυτάρκειας έναντι μιας ανεξέλεγκτης αβεβαιότητας…Η λογική της διαφορετικότητας σημαίνει ότι, σε ένα θέμα ζωτικής σημασίας , οι απώλειες δεν αντισταθμίζονται με τα κέρδη σε κάποιο άλλο (λιγότερο ζωτικής σημασίας..) …Η λογική της ενοποίησης μετατρέπει τις αβεβαιότητες της υπερεθνικής λειτουργικής διαδικασίας σε δημιουργικές. Η λογική της διαφορετικότητας τις αντιμετωπίζει ως καταστροφικές μετά από ένα συγκεκριμένο όριο: η ρωσική ρουλέτα αποτελεί ένα ευχάριστο παιχνίδι, φτάνει το όπλο να είναι γεμισμένο με άσφαιρα.
 Βασίσθηκε στην παθητική συναίνεση των πολιτών των ευρωπαϊκών χωρών , οι οποίοι θεώρησαν  κατ’ αρχάς αδιάφορα τα γενόμενα λόγω της σαφούς έλλειψης ενημέρωσης δεδομένου ότι οι διαδικασίες προώθησης της ολοκλήρωσης γίνονταν (και γίνονται ) «εξ’ υφαρπαγής»,(τα «μουλωχτά»)  δευτερευόντως επειδή  φαίνεται ότι «πείσθηκαν» μέσω μιας βασικής υπόσχεσης εκ μέρους των ευρωπαϊκών πολιτικών ηγεσιών ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα έχει θετικές οικονομικές επιδράσεις στην καθημερινότητά τους και στην γενικότερη ευημερία τους φθάνει να εγκαταλειφθεί κάθε είδος «λαϊκισμού» που δημιουργεί μόνο προβλήματα στην οικονομία. Οι πολιτικές ελίτ (και δυστυχώς ολόκληρη η «ανανεωτική» μεταμοντέρνα αριστερά) αφού διαστρέβλωσε  πλήρως την ιστορική έννοια της λέξης , ενός αγώνα για την ελευθερία και την ισότητα, ο οποίος διεξάγεται στο όνομα των λαϊκών αρετών,  εργάσθηκαν μεθοδικά με την χρησιμοποίηση των ΜΜΕ για να εξαλείψουν την αρχική έννοια της λέξης, με μόνη επιδίωξη να μπορούν να καταγγέλλουν σαν «φασιστικές» ή «ηθικιστικές» (που στην εποχή μας αποτελεί ύψιστο έγκλημα της σκέψης) όλες τις προσπάθειες των απλών ανθρώπων να διατηρήσουν μια στοιχειώδη δημοκρατική κοινωνικότητα και να αντιταχθούν στον αυξανόμενο έλεγχο της οργάνωσης της ζωής τους από τους «ειδικούς».
Όμως παρόλα αυτά , η ΕΕ , αυτό το ιδιαίτερο μόρφωμα, κατάφερε να δημιουργήσει, με το πέρασμα του χρόνου και παρά το τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα ,  ένα δικό του πολιτικό σύστημα , ιδιόμορφο, με τους δικούς του κανόνες και τα δικά του θεσμικά όργανα που νομοθετούν σ’ ένα εξαιρετικά ευρύ πεδίο, ξεκινώντας από την Οικονομία  και φθάνοντας μέχρι τον χώρο της Δικαιοσύνης , του Περιβάλλοντος και της Μετανάστευσης. Με τη διαδικασία αυτή και στα «μουλωχτά» δημιουργήθηκε ένα ευρύ θεσμικό πλαίσιο , ένα νομικό δίχτυ που απλώθηκε πάνω από τα εθνικά κράτη   υποτάσσοντας σημαντικά κομμάτια της κυριαρχίας τους. Επομένως είναι λίγο παράδοξο σήμερα να ομιλούμε για απουσία πολιτικής πρακτικής  εκ μέρους των πολιτικών ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών.  Το Πολιτικόν αναπόφευκτα είναι πάντοτε παρών στις ανθρώπινες και ως εκ τούτου και στις κοινωνικές διεργασίες. Όμως πρόκειται για το Πολιτικόν χαμηλής εντάσεως που κατευθύνεται σε    σφαίρες όπως η οικονομία και ο πολιτισμός. Αλλά και σε αυτά τα επίπεδα οι επιτυχίες ως προς τους αρχικούς σκοπούς ήταν αποκαρδιωτικές «με την πρώτη σταγόνα της βροχής ».
 Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου  η «πολιτική» έκφραση  στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε τη συνισταμένη των «διακυβερνητικών» βουλήσεων των εθνικών κυβερνήσεων. Οι βουλήσεις αυτές ,παρότι διαθλούμενες σε ένα βαθμό από την ιστορικότητα του κάθε εθνικού κράτους, ουσιαστικά συγκλίνουν στην εγκαθίδρυση και στην   διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς ως βασικού εργαλείου της ολοκλήρωσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η «κοινή υπόθεση» της Ευρώπης αποτέλεσε μέχρι την περίοδο αυτή,  στόχο  «διακρατικών» συμφωνιών ελλείψει  μιας ενιαίας(;) πολιτικής βούλησης. Απλά επικρατεί η δύναμη του ισχυρότερου με σχεδόν απροκάλυπτο τρόπο.
Οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση  δείχνουν με ακρίβεια ότι το σχέδιο που εφαρμόζεται για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση , ειδικά μετά την χρηματοπιστωτική κρίση και κυρίως από τον τρόπο που αυτή αντιμετωπίσθηκε , αλλά και μετά το «μη κανονικό» φαινόμενο της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης πλησιάζει στα όρια του. Οι ενδείξεις που υπήρχαν σε θεωρητικό επίπεδο εδώ και πολύ καιρό (σχεδόν από την αρχή του εγχειρήματος) , έχουν μετατραπεί σε χειροπιαστές αποδείξεις. Δεν γνωρίζω ποιο θα πρέπει να είναι το σχέδιο εκείνο που θα δώσει νέα ώθηση στη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης , όμως είμαι πεπεισμένος ότι τα προβλήματα θα οξύνονται όσο η λογική του σχεδίου παραμένει η ίδια και μάλιστα ενισχύεται με βάση τις νέες προτάσεις που έχουν τεθεί στο τραπέζι.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Συνεχής μείωση του ακαθάριστου διαθέσιμου εισοδήματος στην Ελλάδα.



Την περίοδο 2010-2016 το  ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, μειώθηκε κατά 29,0% ως αποτέλεσμα της μείωσης των μισθών και των εισοδημάτων ,της ραγδαίας ανόδου της ανεργίας, αλλά και της σημαντικής υπερφορολόγησης.  Στον Πίνακα 1, παρουσιάζεται η εξέλιξη του Ακαθάριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος στην Ελλάδα, την περίοδο 2010-2016. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Α’ τριμήνου του 2017 (26172 εκατομμύρια ευρώ)   συνεχίστηκε η μείωση του Ακαθάριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016 (26201  εκατομμύρια ευρώ)   
Παρατηρούμε ότι ολόκληρη τη συγκεκριμένη περίοδο, για κάθε χρόνο έχουμε μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος.  

Πίνακας 1

Ακαθάριστο Διαθέσιμο Εισόδημα


Νοικοκυριών και Μη Κερδοσκοπικών Ιδρυμάτων

2010
159750




2011
146009




2012
133467




2013
122391




2014
120627




2015
114652




2016
113385




Α' τρ 2017
26172









Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ





Ακόμη περισσότερο μπορούμε να υπολογίσουμε την εξέλιξη του Ακαθόριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος ανάλογα με τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Συγκεκριμένα:
Περίοδος 2010-2012 (Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου) η μείωση  του Ακαθόριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος ανέρχεται στο -16,45%.
Περίοδος 2013-2014 (Κυβέρνηση Α. Σαμαρά – Ε. Βενιζέλου) η μείωση ανέρχεται στο -14,4%.
Περίοδος 2015-2016 (Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ) αντιστοίχως η μείωση ανέρχεται στο -11,0%.
Μία μόνο παρατήρηση : την περίοδο 2010-2014 η μείωση του Ακαθορίστου Διαθέσιμου Εισοδήματος πραγματοποιήθηκε σε περιβάλλον αυξανόμενης ανεργίας, ενώ την περίοδο 2015-2016 σε περιβάλλον μειούμενης ανεργίας.
Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών τα τελευταία έτη όπως είναι αναμενόμενο, επέφερε αλλαγές στην κατανομή των νοικοκυριών με βάση το μηνιαίο εισόδημά τους. Το ποσοστό των νοικοκυριών στο κατώτερο εισοδηματικό κλιμάκιο αυξήθηκε σημαντικά, ενώ επίσης το ποσοστό εκείνων που ανήκουν στην ανώτερη κατηγορία μηνιαίου συνολικού εισοδήματος μειώθηκε εμφανώς.
Ειδικότερα, το ποσοστό των νοικοκυριών με συνολικό μηνιαίο εισόδημα χαμηλότερο των €750 ανήλθε στο 15% το 2016, έναντι 11% το 2012 και 9% το 2009. Επίσης, το ποσοστό των νοικοκυριών με συνολικό μηνιαίο εισόδημα από €751-€1.000 ανήλθε σε 18% από 15% το 2009. Αντιθέτως, το ποσοστό των νοικοκυριών με μηνιαίο εισόδημα άνω των €2.800 μειώθηκε από 27% το 2009, σε 20% το 2012 και μόλις 13% το 2016.

Γραφική Παράσταση 1.