Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Η σκοτεινή πλευρά της Γερμανικής οικονομίας.





Οι γραφικές παραστάσεις που περιλαμβάνονται στον Πίνακα 1, δείχνουν ανάγλυφα , περιεκτικά και απλά το πώς έχει εξελιχθούν βασικά μεγέθη της οικονομίας της Γερμανίας την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από την καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ (2005-2017). Η πρώτη σειρά περιλαμβάνει τα μεγέθη εκείνα, για τα οποία περηφανεύεται η καγκελάριος Μέρκελ . Κατά σειρά από αριστερά προς τα δεξιά :  η ανεργία μειώθηκε από  περίπου 11,0 (2005) σε ποσοστό περίπου 4,8% (2017), το ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού  από έλλειμμα ,περίπου 80 δις ευρώ (2005), μετατράπηκε σε πλεόνασμα περίπου 22 δις ευρώ (2016), το δημόσιο χρέος ως % του ΑΕΠ , μετά την άνοδο στα χρόνια της κρίσης βρίσκεται το 2016 στα ίδια επίπεδα του 2005 (περίπου στο 75,0%), το εμπορικό ισοζύγιο παρουσίασε σημαντική αύξηση (64,0%) στα ένδεκα αυτά χρόνια αγγίζοντας τα 223 δις ευρώ (2016). Στους ίδιους πίνακες παρουσιάζονται οι εξελίξεις στα αντίστοιχα μεγέθη των χωρών Γαλλίας, Ιταλίας, ΗΒ, και Ισπανίας. Η σύγκριση είναι καταλυτική υπέρ της Γερμανίας.  
Πίνακας 1.


Στη δεύτερη σειρά οι πίνακες παρουσιάζουν τη σκοτεινή πλευρά της γερμανικής οικονομίας η οποία αποκρύβεται επιμελώς από τους Γερμανούς  ιθύνοντες.
Το ποσοστό φτώχειας , στα χρόνια της διακυβέρνησης Μέρκελ, (2005-2015) αυξήθηκε κατά 54,0%. Το ποσοστό των φτωχών εργαζομένων διπλασιάστηκε σε δέκα χρόνια (2005-2015). Ο αριθμός των εργαζομένων με δύο εργασίες , προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους,  αυξήθηκε κατά 80,7% (2005-2017) και αφορά σε 1 εκατομμύριο εργαζομένους. Οι συνταξιούχοι κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκαν κατά 30,0%  (2005-2015).
 Δεν είναι εύκολο να υπολογισθεί το πόσο συνέβαλαν αυτές οι εξελίξεις στο να απωλέσουν τα δύο κυβερνητικά κόμματα περίπου το 14,0% των ψήφων σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές αλλά το σίγουρο είναι ότι η διαμορφωθείσα κατάσταση είχε επίδραση και πιθανά σημαντική.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής : συνδέονται, με κάποιο τρόπο, οι εξελίξεις των συγκεκριμένων μεγεθών; Η απάντηση αβίαστα είναι ΝΑΙ. Πρόκειται για σαφείς επιλογές πολιτικής οι οποίες ιεραρχούν πρώτα την επίτευξη μακροοικονομικών στόχων αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στα κατώτερα στρώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Η δημοκρατία , όμως , έχει πρωταρχικά ως  στόχο , την βοήθεια σε αυτούς που αντιμετωπίζουν προβλήματα , με βάση την αλληλεγγύη προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή. Η διασάλευση της κοινωνικής συνοχής αποτελεί τον προθάλαμο, στην εποχή μας,  της νέας  ευρωπαϊκής (ακρο)δεξιάς.