Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Ο πραγματικός κίνδυνος



Αντί να χαμογελούν χαιρέκακα, για λόγους ιδεολογικούς- ιδεοληπτικούς ,  όλοι εκείνοι που δεν έχουν αίσθηση του τι πραγματικά σηματοδοτεί η απόφαση του δικαστηρίου της ΝΥ , σχετικά με το ζήτημα της Αργεντινής ας συλλογιστούν με προσοχή τους πραγματικούς κινδύνους που εμπεριέχονται για όλες τις χώρες, στην συγκεκριμένη απόφαση.
Ο πραγματικός κίνδυνος της απόφασης του γηραιού δικαστή Griesa   (ηλικίας πάνω από 80 ετών , ακραίων συντηρητικών πεποιθήσεων (tea party) ο οποίος διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον R Nixon το 1972 όταν οι ΗΠΑ κατεύθυναν και υποστήριξαν την δικτατορία υπό τον στρατηγό Videla, η οποία αποδείχτηκε μια από τις πλέων αιματοβαμμένες στην ιστορία της χώρας), ο οποίος με εκκλησιαστική συνέπεια «διαβάζει» τις συμβατικές υποχρεώσεις των συμβαλλομένων  που απορρέουν  από τις γραπτές συμβάσεις, συνίσταται στο ότι υποσκάπτει, από εδώ και πέρα τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης – αναδιάρθρωσης  ενός μη διαχειρίσημου – μη βιώσιμου χρέους σε προσεχείς κρίσεις , διότι οι «ελεύθεροι καβαλάρηδες» που διακρατούν μέρος του χρέους θα μπορούν εύκολα πλέον, να το εμποδίσουν. Σε αντίθεση με το κοινώς λεγόμενο, ότι χρειάζονται δύο για να χορευτεί το ταγκό, εν τοις πράγμασι, χρειάζονται περισσότεροι. Όπως φαίνεται , με βάση την απόφαση του  δικαστή Griesa, ούτε το 92,0% των διακρατούντων το χρέος (δηλαδή  των πιστωτών) είναι αρκετό να επέλθει μια συμφωνία, όταν «οι ελεύθεροι καβαλάρηδες» , δηλαδή τα κερδοσκοπικά κεφάλαια «γύπες» ( στη συγκεκριμένη περίπτωση ,Nml Capital, θυγατρική της Elliott Management,και Aurelius Capital Management), και ο δικαστής της ΝΥ μπλοκάρουν τη διαδικασία.
Όπως είναι γνωστό , ο δικαστής υιοθέτησε μια ιδιαίτερη ερμηνεία της ρήτρας pari passu (ομοιόμορφη συμπεριφορά) η οποία υπάρχει σε πολλά συμβάσεις κρατικού χρέους. Με την ερμηνεία αυτή η συγκεκριμένη ρήτρα σημαίνει ότι  οι πιστωτές που δεν συμφώνησαν με την αναδιάρθρωση του χρέους πρέπει να πληρωθούν στο 100,0% των αρχικών απαιτήσεων εις βάρος όσων έχουν αποδεχτεί την αναδιάρθρωση και τα νέα ομόλογα. Ακόμη περισσότερο η απόφαση του δικαστή Griesa,παρείχε ένα επιπλέον όπλο στα κερδοσκοπικά funds , με την απαγόρευση στην κυβέρνηση της Αργεντινής να προβαίνει σε οποιαδήποτε πληρωμή μέσω των τραπεζικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Μάλιστα έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι η συγκεκριμένη απόφαση θα έχει επιδράσεις στη ρήτρα collective action clauses, κάτι που ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο στη «νέα» κατάσταση που δημιουργ(ησε)εί η απόφαση του δικαστηρίου της ΝΥ.
Ακόμη και η ρήτρα RUFO (Rights Upon Future Offers) μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω και οι ήδη συμφωνήσαντες με την αναδιάρθρωση του χρέους να απαιτήσουν το συνολικό αρχικό-ονομαστικό  ποσό των ομολόγων που κατείχαν. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος αν γίνει προσφυγή πως θα καταλήξει.
Η υπό διαμόρφωση νέα πραγματικότητα χρειάζεται να γίνει αντιληπτή από όλους και κυρίως από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών του πλανήτη.
Η αδήριτη πραγματικότητα λοιδορεί όλους τους ιδεοληπτικούς από όπου και αν προέρχονται.  

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Η Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής.



Σύμφωνα με την τελευταία τριμηνιαία Έκθεση (Απρίλιος –Ιούνιος 2014) του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής , η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με πλήθος αβεβαιοτήτων. Συγκεκριμένα:
-           Η δυναμική της ανάκαμψης είναι ακόμα ασθενής παρά την ανάσχεση της ύφεσης. Αν δεν επιτευχθούν στο μέλλον υψηλότεροι ρυθμοί μεγέθυνσης δεν θα υπάρξει γρήγορη και αισθητή βελτίωση της απασχόλησης και, αντίστροφα, αν η ανεργία παραμείνει σε υψηλά επίπεδα θα επηρεάσει αρνητικά, μαζί με άλλους παράγοντες, τη δυνητική παραγωγή στο μέλλον.
-          Το ζήτημα των τραπεζών, παρά τις ανακεφαλαιοποιήσεις που επιτεύχθηκαν, δεν έχει λυθεί, καθώς εκκρεμεί λύση για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα οποία συνεχίζουν να αυξάνονται και να περιορίζουν τις δανειοδοτικές ικανότητες των τραπεζών
-          Η ΕΕ υπολογίζει ότι την διετία 2014-2015, οι επιπρόσθετες χρηματοδοτικές ανάγκες  της Ελλάδας θα ανέλθουν σε € 14,9 δισ. (€ 2,6 δισ. για το 2014 και € 12,3 δισ. για το 2015). Αν επιβεβαιωθεί, η Ελλάδα θα πρέπει ή να συνεχίσει να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές (πράγμα που ήδη συναντά δυσκολίες) ή να προσφύγει στον ΕΜΣ που συνεπάγεται νέο πρόγραμμα προσαρμογής (και σχετική σύμβαση) σύμφωνα με τους κανόνες του μηχανισμού. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα προσφεύγει για δάνεια σε αυτόν ή σε κάποιο ad hoc διακρατικό «όχημα».
-          Οι επενδύσεις εξακολουθούν να υποχωρούν. O ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου, που έφτασε στο ύψος ρεκόρ των € 59 δισ. (26,7% του ΑΕΠ) το 2007, έχει έκτοτε πτωτική τάση φτάνοντας στα € 23,6 δισ. το 2013 (13% του ΑΕΠ).
-          Η δημοσιονομική εξυγίανση εξακολουθεί να είναι δρόμος μετ΄ εμποδίων (αυξανόμενες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, αποφάσεις δικαστηρίων που δικαιώνουν προσφεύγοντες, μη πάταξη της φοροδιαφυγής)
-          Το δημόσιο χρέος αιωρείται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία και κάνει επιφυλακτικούς τους σοβαρούς εγχώριους και ξένους επενδυτές. Οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη του λόγου χρέους προς ΑΕΠ για την Ελλάδα στηρίζονται σε παραδοχές που μπορεί να διαψευσθούν. Στην περίπτωση ακόμη και μικρών αποκλίσεων από τα πλεονάσματα ή επιτόκια δανεισμού, θα επερχόταν μια καταστροφική έκρηξη του λόγου χρέους. . Η ΕΕ προβλέπει ότι ως το τέλος του 2014 το χρέος της γενικής κυβέρνησης από € 318,6 δισ. θα ανέλθει σε € 322,3 δισ., με συνέπεια από 175,0% να αυξηθεί σε 177,2% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν).
-          Τις δυσκολίες της επίτευξης μιας διατηρήσιμης ανάπτυξης δείχνει ανάμεσα σε άλλα η ε-ξαγωγική άπνοια παρά τη μείωση του εργασιακού κόστους. Προφανώς, η άπνοια οφείλεται σε σειρά ολόκληρη δομικών-θεσμικών παραγόντων (διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα).
-          Η ελληνική οικονομία παραμένει ευάλωτη σε ισχυρές εξωτερικές διαταραχές πράγμα βέβαια που δεν ευνοεί μακροπρόθεσμες επενδυτικές δεσμεύσεις στην πραγματική οικονομία. Οι διαταραχές μπορεί να είναι οικονομικού χαρακτήρα (Banco  Espirito Santo, νομισματική πολιτική ΗΠΑ) ή γεωπολιτικού χαρακτήρα (Ουκρανία, Μέση Ανατολή).


Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Τα προβλήματα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος πάλι στο προσκήνιο.




«Με κατέστρεψες. Δε με κατέστρεψες; Ώστε καταστραφήκαμε και οι δύο…»
Φ.Σ. Φιτζέραλντ, «Τρυφερή είναι η Νύχτα».



Α.
Η παρέμβαση του υπουργού οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη στο τελευταίο Ecofin, της Τρίτης 8 Ιουλίου, παρουσία του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, του  προέδρου της ΕΒΑ (European Banking Authority) Αντρέα Ενρια και του επιτρόπου  αρμόδιου για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες Μισέλ Μπαρνιέ, έφερε στην επιφάνεια έναν προβληματισμό, σχετικά με την πραγματική κατάσταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, που  εδώ και αρκετό καιρό συζητιέται «υπογείως» αλλά μόνο μετά τις συγκεκριμένες δηλώσεις αναδύεται στο φως της δημοσιότητας. 
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου ο έλληνας υπουργός φέρεται να είπε:
 «Η ελληνική οικονομία και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα στρεσάρονται συνεχώς τα τέσσερα τελευταία χρόνια, σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο. Τώρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θέλει να αυξήσει το στρεσάρισμα στο τετράγωνο. Εάν επιμείνει, τότε ο κίνδυνος είναι να ενταφιάσει την οικονομία σε μια στιγμή που δείχνει να σταθεροποιείται».
Τι σημαίνουν τα παραπάνω λόγια του υπουργού οικονομικών; Σημαίνουν απλά ότι εάν εφαρμόσει η ΕΚΤ, στους ελέγχους (stress test) που πρόκειται να γίνουν το Φθινόπωρο, τα κριτήρια του αυστηρού σεναρίου σύμφωνα με τις οδηγίες της ΕΒΑ και European Systemic Risk Board (ESRB)  τότε είναι σίγουρο ότι οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν επιπλέον κεφάλαια για να εξασφαλίσουν την φερεγγυότητά τους. Ήδη  σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες στους επικείμενους ελέγχους  που προετοιμάζει η ΕΚΤ υπάρχουν τουλάχιστον δύο στοιχεία που, εάν υιοθετηθούν τελικά, θα έχουν αρνητικές επιπτώσεις: α) η απομείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων που έχουν στην κατοχή τους ξένες κυρίως τράπεζες και επενδυτές, κατά 10% με το βασικό σενάριο και κατά 16% με βάση το δυσμενές, β) να μη ληφθούν υπόψη τα εγκεκριμένα από την Κομισιόν business plans με τα μέτρα κεφαλαιακής ενίσχυσης που υλοποιούν ήδη οι ελληνικές τράπεζες.
Αν πράγματι προκύψουν νέες μεγάλες κεφαλαιακές ανάγκες για τις ελληνικές τράπεζες, το πρώτο άμεσο αποτέλεσμα που θα προκύψει είναι ότι θα οξυνθούν τα προβλήματα ρευστότητας στην οικονομία και θα υπονομευθούν περαιτέρω οι ήδη δύσκολες προοπτικές ανάκαμψης. Κατά συνέπεια, το διακύβευμα των στρες τεστ δεν είναι μόνο το εάν θα περισσέψουν κεφάλαια από το ΤΧΣ, ώστε να καλυφθεί μέρος του  χρηματοδοτικού κενού για το 2015 (σύμφωνα με το ΔΝΤ ανέρχεται σε 12,6 δις ευρώ), κάτι που ανατρέπει το σημερινό σχεδιασμό της αλλά θα δυσκολευθεί περαιτέρω η ίδια η προσπάθεια σταθεροποίησης και ανάκαμψης της οικονομίας.
Συγχρόνως προκαλεί έναν εύλογο προβληματισμό σχετικά με την εγκυρότητα των τελευταίων stress test που πραγματοποίησε η ΤτΕ και τα οποία ανέδειξαν τις ανάγκες του τραπεζικού συστήματος σε 6,0 δις ευρώ.  
Βλέπουμε λοιπόν, ότι μετά από τις προσπάθειες των τελευταίων ετών, με βάση το σχεδιασμό της τρόικας και της κυβέρνησης εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικά προβλήματα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα με τις αρνητικές συνέπειες που  αυτό έχει  για  την ελληνική οικονομία. Μάλιστα θέτει ,in senso stretto, εν αμφιβόλω και το γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου επιχειρείται η διάσωση και η σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος το οποίο εκλαμβάνει  ως ανεξάρτητη μεταβλητή και όχι  ως ενδογενή,  εξαρτώμενη από το σύνολο των μεταβλητών της οικονομίας.

Β.
Η διάσωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του οικονομικού προγράμματος που επιβλήθηκε στην ελληνική οικονομία. Η με όλους τους τρόπους βοήθεια, η με πάση θυσία επιβίωση του τραπεζικού συστήματος ακολουθεί την απλή αλλά απαράδεκτη (με την έννοια της οικονομικής αποτελεσματικότητας) λογική η οποία έχει ως εξής  : πρώτα διασώζουμε και σταθεροποιούμε το τραπεζικό σύστημα και στη συνέχεια με την συμβολή του αρχίζει η επανεκκίνηση- μεγέθυνση της οικονομίας. Απλή λογική η οποία όμως δυσκολεύεται να βρει επαφή με την πραγματικότητα, όπως άλλωστε πολλές από τις αντιλήψεις της νεοκλασικής σχολής : άψογη λογική συνέπεια των προτάσεών της , αλλά ελάχιστη σχέση με την πραγματική οικονομία. Το τραπεζικό σύστημα σε μια νομισματική οικονομία δεν αποτελεί αυτόνομο και εξωτερικό τμήμα του οικονομικού συστήματος , είναι σύμφυτο του οικονομικού συστήματος. Η σωστή και εύρυθμη λειτουργία του οικονομικού συστήματος αποτελεί την μοναδική προϋπόθεση για την σωστή και εύρυθμη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος το οποίο με τη σειρά του στηρίζει την περαιτέρω μεγέθυνση της οικονομίας. Δημιουργείται ένας ενάρετος κύκλος. Αντίθετα στη σημερινή κατάσταση έχει δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος , όσο και να «σταθεροποιείται» το τραπεζικό σύστημα με σημαντικά κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση του, αν το οικονομικό σύστημα δεν τεθεί σε λειτουργία, θα απαιτούνται συνεχώς νέα κεφάλαια ενώ παράλληλα όχι μόνο δεν θα διοχετεύεται ρευστότητα στην οικονομία αλλά αντιθέτως θα απορροφάται. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η απουσία χρηματοδότησης της οικονομίας οξύνει τα προβλήματα μεγέθυνσής της.
 Η συνεχής διόγκωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων αποτελεί την απόδειξη του παραπάνω συλλογισμού. Ο εγκατεστημένος φαύλος κύκλος μεταξύ τραπεζικού συστήματος και οικονομικής δραστηριότητας χρειάζεται να σπάσει.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια σαφή κατάσταση η ανισορροπίας: οι καταθέσεις, που αποτελούν την κύρια και ασφαλή πηγή χρηματοδότησης, ανέρχονται σε 163206 δις ευρώ(ΤτΕ, Ιούνιος 2014), ενώ οι χρηματοδοτήσεις του προς τον ιδιωτικό τομέα (εκτός χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων)  σε 208100 δις ευρώ(ΤτΕ, Ιούνιος 2014). Το μεγάλο αυτό άνοιγμα που οφείλεται κυρίως στη δραστική μείωση των καταθέσεων καλύπτεται από δανεισμό μέσω της ΕΚΤ . Παράλληλα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σαφώς σε φάση απομόχλευσης . Μειώθηκαν δραστικά οι χρηματοδοτήσεις προς τον ιδιωτικό τομέα (Ιούνιος 2010: 259986δις ευρώ – Ιούνιος 2014: 214431 δις ευρώ), εκποιήθηκαν περιουσιακά στοιχεία, συγχωνεύθηκαν ή εξαγοράστηκαν τραπεζικά ιδρύματα κτλ. Συνεπώς είναι πιθανολογικά και λογικά δύσκολο, για να μην πούμε αδύνατον , με την παρούσα κατάσταση στην μεγέθυνση του ΑΕΠ, να προκύψει αύξηση των χρηματοδοτήσεων , ανοίγοντας περαιτέρω την ήδη υπάρχουσα διαφορά μεταξύ των χρηματοδοτήσεων και των καταθέσεων. Οι πιθανότητες, αλλά και η λογική, δείχνουν αντιθέτως ότι η τάση σύγκλισης θα κινηθεί στην κατεύθυνση της μείωσης των χρηματοδοτήσεων ώστε να μικρύνει το άνοιγμα με τις καταθέσεις. Το βάρος συνεπώς θα πρέπει να δοθεί , παράλληλα με τα λαμβανόμενα μέτρα αναδιάρθρωσης του ισολογισμού των τραπεζών τα οποία είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά, πρωταρχικά, στην ενδογενή αύξηση των καταθέσεων της ελληνικής οικονομίας. Διότι οι ελπίδες ότι θα επιστρέψουν οι καταθέσεις που εγκατέλειψαν την ελληνική οικονομία στο άμεσο μέλλον είναι φρούδες, αν προηγουμένως δεν υπάρξει επαρκής χρόνος  ικανός να αποδειχτεί  η σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας. Όμως η διέπουσα λογική το πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής (υπερβολική  φορολογική επιβάρυνση, περαιτέρω μείωση των αποδοχών των εργαζομένων, δομική αδυναμία του εξαγωγικού τομέα, ασήμαντες εισροές ΑΞΕ αλλά και επενδύσεων συνολικά, απουσία τρόπου χορήγησης εναλλακτικής ρευστότητας, διάλυση της αγοράς ακινήτων κτλ) δεν αφήνει πολλές πιθανότητες για την αύξηση των καταθέσεων στο προβλεπτό μέλλον.
Εν κατακλείδι, πρέπει η ελληνική οικονομία να εισέλθει σε ανοδική πορεία για να  αρχίσει και το τραπεζικό σύστημα να βρίσκει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει. Η μονόπλευρη διάσωση, με όλου τους τρόπους, του τελευταίου, μπορεί να επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα αναμενόμενα.    
  



Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Δύσκολο το δεύτερο εξάμηνο για την ελληνική οικονομία.



Το δεύτερο εξάμηνο του 2013 και το  πρώτο εξάμηνο του 2014, η ασκούμενη οικονομική πολιτική σχεδιάστηκε σαφώς να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυβέρνησης σε σχέση με  τον πολιτικό- εκλογικό κύκλο (περιφερειακές – ευρωεκλογές). Ο σχεδιασμός ήταν προσανατολισμένος στην αποφυγή του πολιτικού κόστους και ήταν αρθρωμένος σε τρία επίπεδα :
-       Επίτευξη όσο το δυνατόν υψηλότερου πρωτογενούς πλεονάσματος έτσι ώστε , με βάση τα ισχύοντα, ένα μέρος του να μοιρασθεί σε επιλεγμένες κατηγορίες του πληθυσμού.
-       Αποφυγή , κυρίως τους μήνες του πρώτου εξαμήνου 2014 , λήψης «μεταρρυθμιστικών»  μέτρων που θα δημιουργούσαν ευκρινές πολιτικό κόστος.
-       Μετατόπιση για το δεύτερο εξάμηνο της πραγματοποίησης όλων των νέων μέτρων που αφορούσαν στην επιβάρυνση του πληθυσμού μέσω φορολογίας ή άλλης δημοσιονομικής πίεσης .
Τώρα στο δεύτερο εξάμηνο του 2014 έτους αναμένονται πρόσθετες σε σύγκριση με πέρυσι δημοσιονομικές πιέσεις μέσω των νέων μειώσεων στις επικουρικές συντάξεις και της αύξησης της παρακράτησης φόρου εισοδήματος στους συνταξιούχους, της μεγαλύτερης συσσώρευσης φορολογικών υποχρεώσεων (ΕΝΦΙΑ, φόρος εισοδήματος) και των αλλαγών στο φορολογικό σύστημα (πχ. φορολόγηση ως νομικά πρόσωπα φορολογουμένων που μέχρι το 2013 φορολογούνταν ως φυσικά πρόσωπα, κατάργηση φοροαπαλλαγών).
Η συγκεκριμένη χρονική διαφοροποίηση επιμερισμού των βαρών των νοικοκυριών έχει και διαφορετική επίδραση στο διαθέσιμο εισόδημά τους. Η παρατηρούμενη μικρή αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης το πρώτο τρίμηνο 2014 (+0,7% ΕΛΣΤΑΤ), η οποία σημειωτέον δεν ήταν προβλεπόμενη από κανένα οικονομικό έγγραφο , οφείλεται εν μέρει και στη μετάθεση των φορολογικών βαρών στο απώτερο μέλλον αλλά και στην επίσης μη προβλεπόμενη αύξηση του τουριστικού συναλλάγματος , είναι δύσκολο να συνεχισθεί και στο δεύτερο εξάμηνο. Η μεγαλύτερη από ότι πέρυσι συσσώρευση φορολογικών υποχρεώσεων από τα μέσα του τρίτου τριμήνου και οι ισχύουσες από φέτος αλλαγές στη φορολογία φυσικών προσώπων, σε συνδυασμό με τις νέες προσαρμογές στις συντάξεις που προαναφέρθηκαν θα συγκρατήσουν τη διεύρυνση των καταναλωτικών εξόδων. Στον προϋπολογισμό αλλά και στο μνημονιακό πρόγραμμα  προβλέπεται μείωση της τελικής ιδιωτικής κατανάλωσης κατά – 1,6%. Το αποτέλεσμα θα κριθεί και από τις εξελίξεις στον τομέα των υπηρεσιών τουρισμού.
Δείγμα του εκλογικού κύκλου είναι και η αύξηση της δημόσιας κατανάλωσης το πρώτο τρίμηνο του 2014 (ΕΛΣΤΑΤ,+ 1,2%) ενώ οι προβλέψεις με βάση το μνημονιακό πρόγραμμα και τον προϋπολογισμό μιλούν για ετήσια μείωση -4,0%.Επομένως θα πρέπει να αναμένουμε το δεύτερο εξάμηνο δραστική μείωση της δημόσιας κατανάλωσης ώστε να προσεγγισθεί ο στόχος. Γεγονός βεβαίως που θα επιβραδύνει τη μεγέθυνση του ΑΕΠ.
Οι συνολικές επενδύσεις σύμφωνα  με το μνημονιακό πρόγραμμα –προϋπολογισμό προβλέπεται να αυξηθούν εφέτος κατά +5,0% έναντι  μειώσεως -5,9% το 2013.Το βάρος εδώ θεωρείται ότι θα σηκώσουν οι ΑΞΕ . Μέχρι τον Απρίλιο 2014 οι ΑΞΕ παρουσίαζαν μείωση -39,9% σε σχέση με το ίδιο χρονικό διάστημα του 2013. Επίσης ο Ακαθάριστος Σχηματισμός Κεφαλαίου το πρώτο τρίμηνο του 2014 παρουσίασε μείωση -16,7% έναντι μείωσης -15,7% το τέταρτο τρίμηνο του 2013 και αύξησης 8,1% το πρώτο τρίμηνο του 2013. Επίσης αρνητική επίδραση αναφορικά με τις ιδιωτικές επενδύσεις θα έχει  η εκτεταμένη προς τα κάτω αναθεώρηση των δραστηριοτήτων του ΤΑΙΠΕΔ στο ΜΠΔΣ 2015-2018 σε σχέση με τον Προϋπολογισμό
του 2014, από τα €3,6 δισ. στα €1,5 δισ. Είναι σχεδόν ασφαλές να προβλέψουμε ότι ο  στόχος της αύξησης +5,0% δεν πρόκειται να επιτευχθεί.
Οι δημόσιες επενδύσεις ουσιαστικά παραμένουν στο ίδιο επίπεδο με το περυσινό (2014:€6,8 δισ. έναντι 2013: €6,65 δισ.). Λόγω ότι υπάρχει μια εμπροσθοβαρής κατανομή τους (και εδώ σίγουρα συνέβαλε ο πολιτικός κύκλος)  είναι πιθανό οι πολλαπλασιαστές να λειτουργήσουν γρηγορότερα.
Η αύξηση των εξαγωγών (αγαθών και υπηρεσιών) έχει προβλεφθεί στο +4,6% ενώ παράλληλα προβλέπεται μείωση των εισαγωγών κατά -1,3%.Το συνολικό δηλαδή θετικό αποτέλεσμα του εξαγωγικού τομέα ,  αναμένεται να είναι της τάξεως +5,9%
 Το πρώτο τρίμηνο του 2014 οι εξαγωγές αυξήθηκαν +5,4% , αλλά παράλληλα αυξήθηκαν και οι εισαγωγές κατά 2,2% (ΕΛΣΤΑΤ). Δηλαδή το θετικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε στο +3,1% σχεδόν το μισό από το προβλεπόμενο.
Όπως δείχνουν οι αριθμοί το δεύτερο εξάμηνο αναμένεται δύσκολο για την ελληνική οικονομία.