Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

.

Η διαφθορά  αποτελεί μια γενική έννοια  στην οποία μπορούν να συμπεριληφθούν όλες εκείνες οι συμπεριφορές  που χαρακτηρίζονται ως μορφές κατάχρησης εξουσίας είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Αφορά σε επιλογές που πραγματοποιούνται όχι στη βάση ενός θεσμοθετημένου και νομιμοποιημένου κοινωνικού πλαισίου, αλλά στη βάση εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων, ατόμων ή ομάδων ,που έχουν τη δυνατότητα (λόγω της θέσης τους στην ιεραρχία ενός δημόσιου ή ιδιωτικού θεσμού) να λάβουν τη συγκεκριμένη απόφαση. Πρόκειται για εσκεμμένη υπαγωγή του δημοσίου συμφέροντος υπό την επιταγή των ιδιωτικών επιδιώξεων.
Εξυπακούεται ότι τέτοιου είδους αποφάσεις έρχονται ευθέως σε σύγκρουση με το «δημόσιο συμφέρον» με οποιοδήποτε τρόπο αυτό νοείται σε κάθε εποχή.  
Η παραβίαση των κανόνων της συλλογικής ζωής και η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά ανάλογα με το υφιστάμενο νομιμοποιητικό πλαίσιο καθορισμού του δημοσίου συμφέροντος καθορίζει και το εννοιολογικό περιεχόμενο της διαφθοράς.
Είναι γενικά αποδεκτό ,ότι η διαφθορά αποτελεί διεθνές και ταυτόχρονα διαχρονικό φαινόμενο. Υπάρχει με διάφορες μορφές ,εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους, εμφανίζει πάμπολλα χαρακτηριστικά με αποτέλεσμα να είναι σχετικά δύσκολο να ευρεθεί ένας κατάλληλος ορισμός που να καλύπτει το σύνολο των διαχρονικών του πτυχών.
Παράλληλα η διαχρονικότητα του ,η χωρική του εξάπλωση, αλλά και η παρουσία του σχεδόν στο σύνολο των κοινωνικοοικονομικών  σχηματισμών ,σηματοδοτεί μια συνεχή εξέλιξη και μεταβολή του φαινομένου καθιστώντας δυσκολότερη τη σύλληψη των εκφάνσεών του στην καθημερινότητα. Παρ’ όλα αυτά όμως  ουσιαστικά πρόκειται για ένα φαινόμενο σχετικά προβλέψιμο αν όχι ως προς την έκτασή του τουλάχιστον ως προς τις βασικές του εκδηλώσεις.
Συνήθως οι πρακτικές της διαφθοράς γίνονται εμφανείς σε περιόδους κρίσεων των κριτηρίων νομιμότητας όταν και καθίσταται επιτακτική η ανάγκη επαναξιολόγησης τους και πιθανώς η υιοθέτηση νέων. Η πύκνωση της διαφθοράς παρατηρείται κυρίως σε περιόδους που η κοινωνία ασθενεί σοβαρά  ρέπουσα σε καταστάσεις αποσάθρωσης των συγκρουσιακών πυλώνων που την υποβαστάζουν . Όταν δηλαδή χυλοποιείται μεταμορφούμενη σε απαθή σύναξη απαθών και αδιάφορων ατόμων καθοδηγούμενων από ασήμαντες πολιτικές ηγεσίες.
Η διαφθορά αποτελεί εξόχως πολιτικό πρόβλημα και τίποτε άλλο . Οι εκάστοτε κυβερνώντες έχουν την υποχρέωση να δρουν προληπτικά και κατασταλτικά. Προληπτικά δια της ηθικής διαπαιδαγωγήσεως μέσω της πρόταξης της ιδίας συμπεριφοράς ως προτύπου   και κατασταλτικά μέσω των ελέγχων. Στην Ελλάδα  οι κυβερνώντες δεν έπραξαν ούτε το ένα ούτε το άλλο , με αποτέλεσμα  η διαφθορά να εξαπλωθεί σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού που διαχειρίζονται πρωτίστως τα δημόσια πράγματα. Αν υπολογίσουμε ότι στην Ελλάδα οι διαχειριστές των δημοσίων πραγμάτων ανήκουν στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη όσων έχουν μέχρι τώρα αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Για τους απλούς αυτούς λόγους η συμπεριφορά της καθεστηκυίας πολιτικής ελίτ στο πρόβλημα της διαφθοράς  , όπως εκφράζεται από τα κόμματα εξουσίας αυτής της χώρας,  προκαλεί απέραντη οργή. Οργή που ξεχειλίζει σαν φουσκωμένο ποτάμι που είναι έτοιμο να παρασύρει τα πάντα στο διάβα του σε μια κοινωνία διαβρωμένη μέχρι αφάνταστου σημείου που τη συνέχουν ο συμψηφισμός , οι αμοιβαίες αποσιωπήσεις και ή εκτεχνικευμένη θεατρικότητα   περισσού θράσους.  Γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι η διαφθορά είναι εκτεταμένη και διαπερνά κάθετα και οριζόντια ολόκληρη την κοινωνία. Έχουν απόλυτη συνείδηση ότι η διαφθορά δεν μπορεί ως εκ τούτου να οριοθετηθεί στα πλαίσια ενός κόμματος. Συνεπώς ξέρουν ότι η στάση τους είναι άκρως υποκριτική και αποσκοπεί  μόνο στο να ρίξουν στάχτη στα μάτια των ψηφοφόρων και να τους παραπλανήσουν μεταθέτοντας   το πρόβλημα της διαφθοράς από κατ ’εξοχήν πολιτικό επίπεδο  στο επίπεδο των κομματιών φίλων και λοιπών συγγενών. Μα  ο κομματικός μηχανισμός του εκάστοτε κόμματος εξουσίας αποτελεί και τον μηχανισμό διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων σε τούτη την χώρα. Μόνο οι κομματικοί φίλοι επιλέγονται για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού από τις ανώτερες μέχρι και τις τελευταίες θέσεις ευθύνης.  Όλοι όσοι κατοικούν στη χώρα το γνωρίζουν. Επομένως την πολιτική ευθύνη φέρουν ακέραια τα κυβερνητικά κόμματα. Αυτά όμως είναι γνωστά. Το ερώτημα είναι πως θα βρεθεί διέξοδος από την κατάσταση αυτή . Πως θα γλιτώσει το καράβι από τη Σκύλα και την Χάρυβδη. Αυτό αποτελεί κυρίαρχο ερώτημα  σε μεγάλη μερίδα των ελλήνων πολιτών  που ασφυκτιούν από τα δεσμά μιας  δύσκολης πραγματικότητας που φαντάζει αδιέξοδη σπρώχνοντας μεγάλο αριθμό πολιτών στην απάθεια και την ιδιωτίκευση. Υπάρχει απάντηση:


Monthlyreview.gr 20.06.2009


Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Το «φάντασμα» του πληθωρισμού.

                               


Φόβος και Απληστία αποτελούν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά των κοινωνιών του «ρίσκου» στις οποίες έχει οδηγηθεί  ο πλανήτης με τη σταδιακή υιοθέτηση του αμερικανικού οικονομικού υποδείγματος υπό την πίεση  της κυριαρχίας των ΗΠΑ. Οι σύγχρονες κοινωνίες ταλαντώνονται διαρκώς μεταξύ Φόβου και Απληστίας εξαρτώμενες από τις βουλήσεις των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών ελίτ , όπως αυτές εκφράζονται  μέσω των Διεθνών Πολυμερών Οργανισμών ( ΔΝΤ, Παγκόσμιας Τράπεζας , ΠΟΕ , ΟΟΣΑ) , των Κεντρικών Τραπεζών και των Μεγάλων Αμερικανικών Ιδιωτικών Επενδυτικών Τραπεζών. Από εκεί αναπαράγονται εύκολα με τη μεσολάβηση χιλιάδων «αναλυτών»  στον Τύπο και τα ΜΜΕ ολοκλήρου του πλανήτη. Την τελευταία πρόσφατη περίοδο βρισκόμαστε στον αστερισμό του Φόβου. Με βαρύγδουπες αναφορές αναγγέλλεται η εμφάνιση ενός «νέου φαντάσματος» στο κάστρο της παγκόσμιας οικονομίας. Το «νέο φάντασμα» ακούει σ’ ένα παλιό όνομα : πληθωρισμός.  Η Παγκόσμια Οικονομία  κινδυνεύει από την επέλαση του πληθωρισμού. Προβληματισμοί και σκέψεις στα επιτελεία των Νομισματικών Αρχών για την αντιμετώπισή του . Πολλοί ομιλούν για επιστροφή στις παλιές κακές μέρες της δεκαετίας του 1970. Σιγά –σιγά η προβληματική διαχέεται προς τα κάτω. Κατασκευάζεται συστηματικά  η συμβατική μέση κοινή γνώμη η οποία θα κληθεί στη συνέχεια να εκφράσει , την ήδη κατασκευασμένη , άποψή της με τη μορφή των προσδοκιών για τον μελλοντικό πληθωρισμό. Το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο  εκμεταλλεύεται στο έπακρον την ανακλαστικότητα των χρηματοπιστωτικών στοιχείων του ενεργητικού.
Προκύπτουν τα εξής θέματα για σύντομο σχολιασμό.

-          Υπάρχουν πράγματι σοβαρές ενδείξεις για αύξηση του πληθωρισμού σε βαθμό που να δημιουργούνται τόσο έντονες ανησυχίες ;

Απάντηση : τα υποδείγματα πρόβλεψης του ΔΝΤ αλλά και των Κεντρικών Τραπεζών ( FED , ΕΚΤ , Ιαπωνίας ) δείχνουν ότι ο πληθωρισμός παραμένει απολύτως υπό έλεγχο για το προσεχές έτος 2007 και μάλιστα με τάσεις μείωσης για το έτος 2008. Μάλιστα το ΔΝΤ  υπογραμμίζει «…ο πληθωρισμός αναμένεται να υποχωρήσει κάτω από το 2% το 2008 , οι προσδοκίες για τον πληθωρισμό συνεχίζουν να είναι συγκρατημένες και οι κίνδυνοι δείχνουν να μειώνονται». Η σύγκριση με τη κατάσταση που επικρατούσε τη δεκαετία του 1970 είναι τόσο άκαιρη που φθάνει στα όρια του αστείου. Για του λόγου το αληθές  ,στις ΗΠΑ το 1979 ο δομικός πληθωρισμός έτρεχε με ρυθμό αύξησης 7,0% και το ΑΕΠ με ρυθμό 1,0%. Αντιστοίχως σήμερα ο πληθωρισμός  τρέχει με ρυθμό 2.8% ενώ ο ρυθμός μεγένθυσης του ΑΕΠ είναι  κοντά στο 4,0%. Συνεπώς τα «επιστημονικά» εργαλεία δεν κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Από πού παράγεται αυτή η κινδυνολογία ; Όπως είπαμε από τους χρηματοπιστωτικούς παράγοντες.

-          Γιατί  επομένως αυτή η αρρωστημένη εμμονή των Χρηματοπιστωτικών παραγόντων με τον πληθωρισμό ;

Απάντηση : βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα συγκρότηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης υπό την καθοδήγηση του νέου χρηματιστικού κεφαλαίου . Απαιτείται να αναδειχθεί ο ρόλος που διαδραματίζει στη σύγχρονη  εποχή η  χρηματοπιστωτική τυραννία καθοδηγούμενη πρωτίστως από τους αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς συνεπικουρούμενοι από διάφορους  πολυμερείς διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ.
Το χρηματιστικό κεφάλαιο αντιστοιχεί στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όταν αυτό το τελευταίο υπερισχύει  σε οποιαδήποτε ιστορική συγκυρία ,έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου. Όταν  δηλαδή οι διαμεσολαβούμενες από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους οιονεί χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, πιστώσεις (κλασσικές ή νέας μορφής) δεν κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση των αναγκών της πραγματικής οικονομίας, αλλά αυτονομούμενες από αυτές καθίστανται αυτάρκεις μορφές «επενδυτικής τοποθέτησης» στην υπηρεσία εξυπηρέτησης των ίδιων συμφερόντων των κοινωνικών ομάδων που τις κατέχουν . Οι λόγοι που σε διάφορες ιστορικές συγκυρίες παρατηρείται αυτή η πύκνωση του χρηματιστικού κεφαλαίου οφείλονται καθαρά στους τρόπους θεώρησης της οικονομικής πραγματικότητας και συνεπώς της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής ,η οποία επιχειρώντας να εξυπηρετήσει μονόπλευρα  τα συμφέροντα της χρηματοπιστωτικής κοινότητας  αδυνατεί να αντιληφθεί τα αδιέξοδα που οδηγεί την παγκόσμια οικονομία και κοινωνία. Το χρηματιστικό κεφάλαιο και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται ,παραγόμενο και αναπαραγόμενο ,στη σημερινή παγκόσμια αλλά και ελληνική συγκυρία ,παράγει ασύγκριτα περισσότερες εισοδηματικές προσόδους που εκτρέφουν αργούντες αποταμιευτές ,εισοδηματίες και χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους απ’ότι παραγωγικά επιχειρηματικά εισοδήματα και εργατικούς μισθούς .Σηματοδοτεί   τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας με βάση κριτήρια της άμεσης και υψηλής αποδοτικότητας των επενδεδυμένων κεφαλαίων σύμφωνα με αυτό που συμβαίνει στις χρηματιστηριακές αγορές. Επιλέγει ως   εκ τούτου μόνο όσες δραστηριότητες μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτά τα κριτήρια αδιαφορώντας παντελώς για τις υπόλοιπες έστω και αν οι τελευταίες είναι αναγκαίες για την επιβίωση των κοινωνιών .Ο πιστωτής  καθίσταται κυρίαρχος. Ο αμερικάνικος καπιταλισμός  πρωτίστως ,αλλά και εν μέρει και ο ευρωπαϊκός (ειδικά ο βρετανικός), στο πλαίσιο του ελεύθερου εμπορίου , έχουν  εγκαταλείψει τη βιομηχανία χαμηλής και μεσαίας τεχνολογικής εντάσεως προσανατολιζόμενοι στον τομέα της τεχνολογίας αιχμής  και στις υπηρεσίες. Στην αμερικάνικη και βρετανική πολιτική η γνώμη της Wall Street της Νέας Υόρκης και του City του Λονδίνου έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από ό,τι η γνώμη των επαρχιακών βιομηχάνων. Παράλληλα φαίνεται προς το παρόν αυτά τα συμφέροντα να μην συγκρούονται με τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών οι οποίες έχουν μεταφέρει μεγάλο όγκο δραστηριοτήτων σε χώρες υπό ανάπτυξη όπου το περιθώριο κέρδους είναι πολύ υψηλό. Ο καπιταλισμός υπάρχει, εν τέλει , όχι για να παράγει κάποια συγκεκριμένη γκάμα προϊόντων αλλά για να παράγει  χρήμα.
Εντός αυτού του πλαισίου της απόλυτης κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου , εύκολα μπορεί να καταδειχθεί η εμμονή μέχρι εσχάτων ορίων ενάντια ακόμη και σε απλή υποψία πληθωρισμού. Γιατί ο πληθωρισμός –μέσα σε λογικά όρια- ευνοεί πρωταρχικά τους οφειλέτες και επιβαρύνει τους δανειστές. Συγχρόνως παρέχει τονωτική ώθηση στο ποσοστό κέρδους του βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου , καθώς τα αγαθά που είχαν χαμηλότερο κόστος παραγωγής πωλούνται στο υψηλότερο επίπεδο τιμών που επικρατεί όταν φτάσει η στιγμή της πώλησής τους. Η ασφυκτική σταθερότητα των τιμών λειτουργεί πάντοτε υπέρ του πιστωτικού κεφαλαίου στερώντας το οξυγόνο στους δανειζόμενους . Σήμερα δανειζόμενοι είναι η απόλυτη πλειοψηφία του πληθυσμού της Δύσης.  Με συστηματικό τρόπο η πιστωτική επέκταση έχει καταστήσει τους πληθυσμούς της Δύσης δούλους με τη θέλησή τους.
Monthlyreview.gr     19-06-2006.